Voor het eerst met de auto op pad

Al een paar maanden heb ik een rijbewijs, en het klopt wat iedereen zei: je gaat pas écht leren autorijden nadat je het examen gehaald hebt. Ik deed twee keer over de theorie en de praktijk, want de spanning zorgde ervoor dat ik te veel ging stressen de eerste keren. Maar toen kwam de echte uitdaging: alleen rijden.

Niemand die je fouten kan opvangen. Niemand die vertelt wat je het beste kan doen. Nee, je moet het nu helemaal alleen kunnen. De eerste paar keren reed ik met mijn moeder naast me; het was wel even handig dat ze kon uitleggen hoe haar auto in elkaar zat. Andere punt van de koppeling, maar vijf versnellingen in plaats van zes, en natuurlijk allemaal andere knopjes en functies. Ik dacht dat elke auto wel hetzelfde zou rijden als mijn lesauto, maar ik kwam al heel snel achter dat dat niet zo was.

Maar ik kan niet de rest van mijn leven rijden met altijd iemand in de bijrijdersstoel. Ik ging alleen op pad, en oh my, wat was dat spannend en leuk tegelijk! Ik oefen vaak. Mijn moeder is nu vaker te gast in haar eigen auto dan dat ze het voertuig zelf rijdt. Sorry mam! Ik vind het nu juist leuk om alleen te rijden zodat ik lekker kan meegalmen met mijn favoriete liedjes. Olivia Rodrigo, Elton John, Bruno Mars; allerlei iconische artiesten komen voorbij in mijn privé karaoke sessie.

Ook is het heerlijk dat ik overal naartoe kan. Ik zit niet meer vast aan de routes van het openbaar vervoer; ik kan met de auto op de meest afgelegen plekken komen waar geen bus of trein in de buurt komt. Niet meer rennen naar de haltes of irriteren aan andere passagiers. Wel sta ik vaak in de file en irriteer ik me aan asociaal rijgedrag van anderen, maar daar kan ik niet veel aan veranderen.

Ik zou niet zeggen dat ik goed kan autorijden, maar ik word wel steeds beter. Daarom wil ik vragen aan jullie, de lezers die ook op de openbare weg rijden, om geduldig te zijn met nieuwe weggebruikers. Heb geduld wanneer ik drie keer achter elkaar de auto laat afslaan, ik doe mijn best!

Jolanda Zweers