Connectie

In Nijmegen heb ik iemand aan het lachen gemaakt. Een man die zijn auto uitstapte, terwijl ik en een vriendin voorbij liepen. We hadden een vrij serieus gesprek over het gebrek aan stages op de universiteit. De magische uitspraak was: ‘En jij hebt genoeg mensen aan het huilen gemaakt.’ Daarmee maakte ik een vijftigjarige met achterover gegelde haren aan het lachen. Hij zei iets, maar alleen dat hij het gehoord had zorgde er al voor dat ik rood werd van het lachen.

Drie kwartier lang heb ik met een vrouw gepraat over boeken die haar zestienjarige dochter misschien leuk zou vinden en over het gebrek aan Engelse boeken in de bibliotheek.

In Schotland ging ik naar een portretgalerij omdat de Britse Imogen voor mij stond in de rij van de show van Max Fosh. Allebei alleen en we wisten niet zeker of we de QR-code die we voorgeschoteld kregen wel of niet moesten scannen. (Als je Max Fosh’ video’s kent weet je waarom.)

Drie mensen die ik binnenkort niet weer zie, of überhaupt ooit. Ik vind het interessant hoe we zoveel mensen ontmoeten en een dag later weer vergeten zijn. Toch kunnen die mensen net iets zeggen, waar ik wat aan heb. Die portretgalerij en het boek dat die zestienjarige zocht.

Ik vind het een fijn idee, dat iedereen altijd connectie zoekt. Vooral bij ons in de buurt; van wie ben je er een? Of ik ken ook wel een Datema. Ben je van die en die tak? En als je er die dag geen zin in hebt, kun je altijd nog liegen. Het is menselijk dat we graag lijntjes willen leggen en met anderen willen praten. Ik kan het altijd wel waarderen, ondanks dat ik mij soms wat ongemakkelijk voel wanneer ik aangesproken word. Ik hoop dat ik ook af en toe invloed heb mogen hebben op mensen. Op een positieve manier, niet alleen omdat ik keihard langs ze huppelde met een paar drankjes op. Waarschijnlijk ABBA zingend. Deze week heb ik in ieder geval een onbekende man aan het lachen gemaakt.

Bertine