Mijn Konijnentrui

Op de rommelmarkt heb ik een trui gekocht. In het midden staan konijntjes, met daarom heen paardenbloemen en een geel vlindertje. De konijntjes zijn super zacht, net zoals de rest van de donkerblauwe trui. Ik heb hem gekocht omdat hij in Engeland gemaakt is en ik een beeld had van coole meiden die zo’n trui dragen met een wijde spijkerbroek en een groot wit shirt eronder. Misschien alleen omdat ik die dag nog niks had gekocht, op een boek van Toon Kortooms voor mijn moeder na. (Beekman & Beekman)

Nu heb ik die trui aan.

En ik lijk op een kleuterjuf, a la Jessica Day in New Girl. Eentje die iets te graag wil dat de kleuters haar leuk vinden en altijd op een te hoog toontje praat.  Waarom is dit? Waarom kan ik niet gewoon een trui aan trekken, die super comfortabel zit, en denken, misschien kan ik dit ook stijlen als een cool girl. Sowieso heb ik gekke associaties met bepaalde kleding. Blokjes doet mij denken aan picknick dekens en in wijde driekwartsbroeken voel ik me een hobbit. Het helpt niet dat mijn broers altijd al creatieve beledigingen hebben gehad. Als ik van die trendy stippen aan zou doen, dan word ik binnen de kortste keren Minnie Mouse genoemd. Daarnaast hebben ik en mijn zussen compleet andere stijlen. Er klinkt regelmatig; dat vind ik leuk voor jòu. Ik ben sowieso niet iemand die trends volgt. Nooit gedaan. Hoe graag ik het als tiener ook wilde. Ik houd van felle kleuren en net iets anders hebben dan de rest. Toch vergelijk ik mijzelf met al die meiden die eruit zien alsof ze de Zara uitgerold zijn. Ook heb ik dus met elk twijfelachtige kledingstuk in mijn kast gekke associaties. Het zal wel aan de maatschappij liggen. Plus het feit dat ik over alles veel nadenk. (Waarom schrijf ik anders columns?) Inclusief mijn kleding.

Sommige dagen probeer ik maar niet na te denken, gewoon het over mijn hoofd heen te trekken en dingen gaan doen. Om het vervolgens te wisselen voor mijn werkshirt. Weet dus dat als ik mijn konijnentrui aan heb ik denk dat ik op een kleuterjuf lijk. Of niet aan het nadenken ben.

Bertine