Krappe Ruimte

Ik rijd precies achttien kilometer per uur als ik een hardloper inhaal voor de Lidl. Op mijn elektrische fiets ga ik richting de Voorstraat. In dat steegje loopt net een stel aan de rechterkant, zoals naar mijn mening hoort. Plots lopen ze in het midden en ik was deze middag niet van plan om iemand aan te rijden. Ik rem. Probeer toch half voor te sorteren om ze in te halen. 

Terwijl de hardloper, die ik net heb ingehaald, mij weer inhaalt. Hij raakt iets mijn rem en zegt iets van; ‘dan moet je ook doortrappen’. Voor iemand die van de week nog zei: ‘Daarom heb je van God een knipperlicht gegeven’. Blijk ik rustig. Want hij weet niet dat ik me net ergerde aan het stel dat plots in het midden was gelopen. Deze hardloper kan mijn gedachten niet lezen en zo denk ik na over gedeelde ruimte.

In de trein kan ik me de pleuris ergeren aan mensen die de ongeschreven regels breken. Luid TikToks kijken of bellen. Van die types die wijdbeens zitten of hun tas onbeschaamd tot op het laatste moment laten staan en net niet met hun ogen rollen als je beleefd vraagt of je er mag zitten. Tegelijkertijd heb ik ook een hekel aan de types die gewoon gaan zitten, waardoor jij je tas onder hun kont vandaan moet grissen. Daarentegen maakt het me weer niet uit als een paar tieners een luid gesprek hebben, dat voelt juist gezellig.

Iedereen heeft zo zijn eigen regels. Zijn eigen hoeveelheid tolerantie en oplettendheid. Publieke ruimtes zijn nou eenmaal publiek. Waar mensen zijn, zullen dingen fout gaan. Misschien doordat een stel in het midden van de steeg loopt of omdat een fietser te snel gaat wetende dat dat eigenlijk niet zou moeten in de binnenstad. Het is goed om je te bewust te zijn van anderen, maar niemand ziet alles aankomen. Laten we onze ogen en oren openhouden, een beetje elkaar regels leren en onze schouders ophalen als er toch een lichte botsing is.

Bertine