We noemen het Feest

- Door: Bert Nonkes - Heel, heel lang geleden toen de mensen in december wel feest vierden maar dat nog geen kerstfeest noemden, leefden de dieren hier vlakbij in een groot bos. Het bos zag er net zo uit als de bossen hier met bomen, struiken, takken en bladeren. Alleen stonden er geen vuilnisbakken, Gewoon, omdat dat niet nodig was. 

De dieren vonden dat ze het mooiste bos van de wereld hadden en dat zeiden ze ook regelmatig: “Wij hebben het mooiste bos van de wereld!” Maar als je dan vroeg wat de wereld was, dan wisten ze dat niet. Maar dat gaf niets. En het was een mooi bos. Je had er massa’s verstopplekjes, een heerlijk, heldere beek en je kon er prachtig wonen. Zelfs de grond was er lekker los zodat de oude mol er gemakkelijk zijn gang kon gaan. Ja, het bos was goed.
Op een dag toen de dieren weer eens bij elkaar kwamen; ze noemden dat de vrijmibo, het vrijdagmiddagbospraatje - wat raar was want niemand wist wat vrijdag was - nam de wijze uil het woord. Iedereen was meteen stil, want dat deed je gewoon. “Vrienden,” zei de Uil, “de Donkere Dag komt eraan. De dag waarop de nacht langer is dan het licht. Ik voel het aan mijn veren. De wind steekt op en het begint koud te worden. Voor velen is dat een bange dag. Dan moet je niet alleen in je holletje zitten, dan moet je samen zijn en dat gaan we doen: allen samen hier op de open plek. En dat noemen we dan voortaan: een feest.
Dat vond iedereen een topidee! Maar de mol zei: “Ik moet het eerst nog maar een zien. Afijn, ik hoor het wel wanneer het zover is.”
Toen, op een ochtend, kwam iedereen uit zijn bed en voelde: dit is de Donkere Dag, het is tijd voor het feest! Het werd een drukte van jewelste want het lekkerste eten moest mee en de mooiste kleren moesten aan. De vossen borstelden net zo lang dat hun staarten glansden en spraken af deze dag uit respect voor de andere dieren vegetarisch te eten. Fazanten en konijnen, dat kwam morgen wel weer.

Allen gingen op pad naar de open plek. Ook de mol. “Maar ik ga mijn eigen gang, al die drukte vind ik niks.” En verdwaalde binnen vijf minuten.
De open plek was prachtig versierd door de uil. De bomen rondom waren versierd met sneeuwballen en ijspegels. Doordat het maanlicht op de bomen scheen, flonkerden en schitterden de bomen dat het een lieve lust was. “Kerstbomen”, dacht de Uil en wist niet waarom hij dat dacht.
Net toen ze wilden beginnen met het feest, riep iemand: “Waar is de mol?” “Hij is vast verdwaald”, riep een ander. “Wij willen wel zoeken”, riepen de vossen, die bij de aanblik van zoveel dieren spijt hadden gekregen van hun goede vegetarische voornemens. De uil zei: “De mol kan niet zo best zien en horen maar wel enorm voelen. Maak zoveel mogelijk lawaai! En dat deden ze. Ze sloegen op boomstammen, stampten op de grond, slakken sloegen met huisjes tegen elkaar en anderen plukten in spinnenwebben. Het werd een kabaal van jewelste. Het duurde vijf minuten, tien minuten en plots bolde midden op de open plek de grond omhoog en verscheen daar het hoofd van de mol. “Bedankt allemaal! Ik heb nog nooit zo’n herrie gevoeld. En gehoord! Het klonk als muziek in mijn oren. Zo kon ik gemakkelijk de weg terugvinden.” De uil zei dat ze nu konden beginnen en dacht: muziek, wat een bijzonder woord…