Gouden handjes

Ik was aan het prutsen aan mijn radio. Bij Zwolle ging de zender er steeds af, dus draaide ik wat aan de knop om het weer goed te krijgen. De klap was niet hard, maar ik botste tegen mijn voorganger die stilstond. Heel dom. En dat terwijl ik hoog opgeleid ben. Niet wat je verwacht van iemand met mijn IQ. Jammer dat er twintig jaar geleden nog geen verzekeringen voor hoger opgeleiden bestonden. Dat had me zo 25% premie gescheeld. Mijn auto werd gerepareerd door een monteur met gouden handen. Dat was mij nooit zelf gelukt. Mijn IQ zegt namelijk niets over wat ik allemaal wel of niet kan. En toch blijven we doen alsof ‘hoog’ iets zegt over hoe goed je door het leven navigeert.

Ik merkte het ook bij mezelf. Ik had een vrij duidelijk plaatje in mijn hoofd: mijn kinderen zouden gaan studeren en op kamers. Net als ik. Dat was voor mij namelijk een fantastische tijd.

Alleen mijn kinderen kozen iets anders. Praktische beroepen. Zij werken met hun handen. Niet ‘hoog’, wel gelukkig in wat ze doen. Er is een groot tekort aan vakmensen. Soms verdienen die meer dan iemand die hoog opgeleid is. 

Misschien moeten we eens stoppen met praten over hoog en laag. Het klinkt al snel als een ranglijst. Alsof je als mens stijgt of daalt afhankelijk van je diploma. Ik heb het liever over de richting die je op gaat. En dat hoeft geen richting omhoog te zijn. Wel een richting waarbij je stevig staat en waar je energie van krijgt. 

Zullen we dat nog even meegeven aan de ouders die mopperen over het schooladvies dat te laag is in hun ogen? Wat mij betreft is dit een mooi onderwerp bij een etentje of op een verjaardag. 

Ik heb mijn toekomstplaatje over mijn kinderen allang bijgesteld. Zij doen waar ze energie van krijgen. Dat doe ik zelf ook: van mijn werk word ik blij en ik kom op veel plaatsen in Nederland. En nu heb ik nóg een voordeel: er woont tegenwoordig een jonge monteur met gouden handjes bij mij thuis. 

Dus ik kom er wel!

Karin van Dijk