Mijn tweede huis

De afgelopen jaren heb ik weinig belijdenisdiensten gehad. De laatste in mijn eigen kerk was voor één jongen en eindigde met een erg enthousiast ‘Lichtstad met uw paarlen poorten.’

Mijn laatste belijdenisdienst was wel wat anders. Twintig personen deden belijdenis en er werden nog twee gedoopt. Dat duurde wel even. De kerk zat stampvol en het was geen kleintje. Zo groot dat mijn mentosrol niet de rij door kon zonder mensen te moeten missen. Daarnaast was het een studentenkerk, waar de jongeren en gezinnen talrijk waren.

Het was wel wat anders dan de zestig man die zich verzamelen op zondagochtend aan de ene kant van Lutten. Het was goed om weer even tussen een heleboel christenen te zitten. Een soort boost, maar na de dienst sprak ik met mijn tante over de voordelen van een kleine kerk. Iedereen kent elkaar en iedereen weet alles. Niet altijd even positief, want het is niet dat dat ruzies voorkomt. Soms juist niet.

In mijn kerk noem ik meerdere mensen oom en tante. Familie of niet. Eentje noem ik tante omdat mijn vader haar als kind al tante noemde. Het is een kerk die met lege batterijen, laatste moment appjes en koffiedrinken aan elkaar zit. Waar een van mijn kerkelijke taken de printer van een ouderling weer op de rit krijgen is. (Eentje die ik oom noem trouwens.) Waar verjaardagen in de gaten gehouden kunnen worden en de vrouwenvereniging altijd wel een kaart heeft om te sturen.

We hebben niet meerdere dominees, maar wel één voor twintig procent. Dat is meer dan we een lange tijd hebben gehad. Het is een kerk waar we net geen vaste plekken hebben, maar we weten waar we moeten beginnen met zoeken als een kind de oppas bij elkaar huilt.

Het is niet altijd de meest inspirerende kerk. In ieder geval niet voor de gemiddelde twintiger. We staan niet graag met de handen in de lucht en we hebben menig dienst a capella gezongen. (Organisten en pianospelers, wees welkom). Het is de kerk waar ik door de gangen heb gerend en gedoopt ben. Waar een relatief groot gedeelte van de leden mijn achternaam hebben of hebben gehad. Waar iedereen koster mag zijn. Het voelt op een gekke manier als een tweede huis. Het is niet groot, het is niet fancy en soms een beetje saai. Maar waar twee of drie vergaderen in Zijn naam is Hij ook, dus wat heb ik te klagen.