Mijn pad met mijn uitzicht

Het voelt soms alsof ik achterloop. Ik had graag mijn hbo-diploma gehad en ook op relatie vlak kom ik niet vooruit. Als vrienden een nieuwe baan krijgen of het hebben over trouwen, dan denk ik toch wel; daar ben ik nog niet. Met het leven als een soort berg. Met vele paden die naar de top gaan, maar met maar één uitzichtpunt. Met de aanname dat het uitzicht voor iedereen hetzelfde voelt.

Ik ben niet jaloers op de specifieke nieuwe banen of verre reizen. Azië, mij niet gezien. Het is meer een kwestie van vooruit willen. Ik probeer mezelf niet zielig te vinden of te denken dat iedereens leven perfect is behalve die van mij. Er zijn genoeg die hun eerste vaste baan niks vinden. Of die geen baan kunnen vinden, ondanks hun diploma. Die alleen een huis kunnen kopen met een maximale hypotheek. 

Er zijn degene die nog graag willen reizen en degene die stressen, omdat ze niet weten wat ze willen. Ook is mijn leven echt niet zo’n drama. Ik weet wat ik wil, maar ik heb nog wat obstakels.

Daarnaast mag ik dankbaar zijn voor de stabiele basis vanuit thuis, waardoor ik niet de financiële druk heb.

Als ik nu veertig uur per week had gewerkt, dan had ik niet mijn moeder en zus in de tuin geholpen. Dus had ik niet mijn nichtje uit kunnen leggen dat de automatische grasmaaier, Harrie genaamd, een machine is die luistert naar opa en dus niet eng is. 

Ook had ik datzelfde nichtje niet zo hoog kunnen laten schommelen dat mijn moeder me bezorgd aankeek. Tante zijn vind ik leuker dan een journalistiek diploma hebben. Tante zijn is een bergtop waar ik zelf niks voor heb hoeven doen. Misschien heb ik het gevoel dat ik soms achter loop, maar op je eigen tempo lopen heeft zijn voordelen.

Bertine