Tel tot elf!

Blijf je zelf, tel even tot elf. Dat was eigenlijk niet mijn plan. Ik wil boos worden. Boos worden met een reden, want blijkbaar hebben wij in Nederland tegenwoordig radioreclames nodig om zorgpersoneel niet uit te schelden. Hoezo tel tot elf blijf je zelf? Mensen proberen je te helpen. Waarom sta je te schreeuwen? Nee wacht even. Wie verdient het om uitgescholden te worden?  

De reclame vindt ook nog dat het de campagne uit moet leggen. Verpleegkundigen hebben soms ook een moeilijke dag. Het boeit niet. Er staat een mens voor je. Een mens die je niet kent en op persoonlijk vlak misschien nooit beste vrienden mee zou worden. Misschien is de dokter wat bot. Het maakt niet uit. Schreeuw niet. Scheld niet. Adem in, adem uit. Daarnaast zorgt jouw gedoe ervoor dat anderen moeten wachten op hun zorg. 

En natuurlijk zijn er de mensen die er echt niets aan kunnen doen. Ik denk aan mensen die psychische zorg nodig hebben. Niet dat zij per se allemaal agressief zijn, want dat is ook weer niet waar. Ik probeer hier slechts een beetje nuance aan te brengen. 

Aan je gevoel kun je niets doen. Je mag boos zijn. Het gaat om het gedrag wat je laat zien als je je zo voelt. Er zijn heel veel mensen die zorgpersoneel niet de huid vol schelden. Boos of niet. We moeten er samen voor zorgen dat we blijven herhalen wat normaal gedrag is. Iemand zou zich moeten schamen wanneer hij de controle is verloren over zichzelf. Deze maatschappij wordt niet beter als je niks doet. 

Van mij hoef je niet tot elf te tellen. Zolang je je niet gedraagt als een eikel.

Bertine Datema