Mijn Lutten

Soms vind je opeens een Rotterdammer in Lutten. Het gebeurd niet erg vaak, maar dat hoeft van mij ook niet. We fietsten door Collendoorn. Het was zonnig. En de Rotterdamse kon niet vaak genoeg zeggen hoe prachtig ze de weilanden vond.

Ze zei dit niet uit een soort op neerkijkende: oh wat kneuterig dit toch allemaal. Maar uit heimwee.

Want je kunt heimwee hebben naar plekken die op Lutten lijken. Ze vergeleek de rollende heuvels van Nieuw Zeeland, waar ze het meeste van haar leven had gewoond, met Lutten. Mijn Lutten. Het dorp waar ik over klaag omdat ik een kwartier moet fietsen voor een supermarkt. Waar geen kledingwinkels of cafeetjes zijn. Nou ja koffiecafé dan. Kan de Koffiepot niet een tweede locatie krijgen?

Waar iedereen iedereen kent en de roddels sneller, een stuk sneller gaan dan de bus. Vervolgens kloppen ze niet altijd, maar dat is weer een ander punt. Het Lutten waarvan ik altijd heb gezegd dat ik er weer terug zou komen. (Maar niet in een rijtjeshuis, zolang ik het geld niet heb moet je me even missen). Het dorp waar ik ook eigenlijk wel even weg wil. Iets anders zien dan weilanden. Op een plek wonen waar het niet zoveel gedoe is als je de soepgroenten bent vergeten. Mijn dorp is voor mij dé locatie om over te klagen. En vol lof sprak deze Rotterdamse over al het groene, over de mensen die hoi zeiden en de dieren die gewoon stonden. En terwijl ik tegen haar zei dat ik niet kon begrijpen waarom ze het allemaal zo prachtig vond dacht ik tegelijkertijd: Ik zou ook heimwee hebben. Misschien is Lutten zo verkeerd nog niet. Met feestjes waar ik iedereen ken. Waar buren je helpen wanneer het nodig is, ondanks dat je ze normaal gesproken niet echt spreekt. Waar mijn familie op maximaal vijf kilometer afstand woont. En het is vooral een dorp dat een stuk beter is dan Rotterdam.