Rota Vicentina

Terwijl ik deze column typ lig ik op een strand in Portugal. Ik heb samen met een aantal wandelmannen vandaag de laatste etappe gelopen van zes dagen van bovengenoemde wandeltocht. Mensen die vaak mijn column lezen zullen weten dat ik eens per twee jaar een week wandel met deze mannen ergens in Europa. Het wandelen was ook deze keer weer fantastisch, langs de Portugese zuidwest kust met enorme kliffen waarlangs deze goed gemarkeerde route voert.

Het is heerlijk en we hebben prachtige gesprekken samen. Ze kunnen over diepe filosofische zaken gaan, over levensvragen maar daarnaast heerlijk flauw zijn. Vaak lopen we met ons vijven maar er kan zomaar iemand een uur alleen lopen. We geven elkaar daarin alle ruimte. Van tevoren wordt uiteraard bepaald waar er we naar toe gaan en daarna wordt er per dag een dagleider benoemd. De dagleider is verantwoordelijk voor de route, de momenten van rust, een lunch, overnachtingsplaats en een restaurant waar ‘s avonds gegeten kan worden. Vooral de overnachting is niet altijd eenvoudig te regelen en we zijn daar vaak al wel een half jaar van tevoren mee bezig om te boeken. Onze wandeling ging dit keer door een dunbevolkt gebied. De eerste dagen was het alleen mogelijk een café of restaurant te zoeken in de etappeplaatsen want daartussen was echt niets. We kwamen nauwelijks mensen tegen, geen bebouwing maar daardoor wel prachtige ongerepte natuur. Drie dagen liepen we langs de Atlantische kust, enorm hoge kliffen en prachtige vergezichten. Het is onze sport om niet van tevoren te melden waar we overnachten en de overnachtingen zijn dan ook heel divers. Dat geldt overigens niet voor de maaltijden. Allemaal maken we er werk van om echt te eten waar en wat de lokale bevolking ook eet. Zo stond er afgelopen week gewoon ergens een grote pan op tafel met soorten vis en pasta. Of een restaurant waar de kokkin zelf serveerde in een schort die mijn oma vroeger ook droeg. Ze sprak alleen Portugees, maar had heerlijk lamsvlees bereid. 

Deze hoogtepunten maakt onze wandelingen altijd weer onvergetelijk. Nu onze wandeltocht er helaas weer op zit kijk ik alweer uit naar de volgende tocht. Lekker wandelen, genieten en overdenken, dat zijn de simpele dingen die het leven makkelijk maken. 

Maar vandaag weer gewoon in Hardenberg thuis zijn is na zo’n wandeling ook weer heerlijk. Oost-West thuis best.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.