Jeugdliefde, tweetakt en Tesla

We waren negen jaar oud, en de zomer leek een eeuwigheid te duren. Totdat zij er was. Ze logeerde voor de vakantie in Hellendoorn. Een meisje van mijn leeftijd, wier naam inmiddels is vervaagd door de tijd, maar wier impact destijds insloeg als een meteoriet. Was het liefde? Op je negende weet je niet wat dat woord betekent, maar je voelt het des te harder. Samen door het bos rennen, bomen klimmen, verstoppertje spelen en de tijd vergeten. En toen was de vakantie voorbij.

Zij ging terug naar Hengelo. Voor een negenjarige in die tijd was Hengelo de andere kant van de wereld. Onbereikbaar. Maar ik herinner me nog goed dat ik achterbleef met een gierend gevoel van leegte. Een diep, rauw verdriet gevoed door het gitzwarte besef van de eindigheid: ik ga haar nooit meer terugzien.

Gelukkig hebben helden niet altijd capes; soms dragen ze een helm en een leren jas. Mijn vader zag mijn stille malheur. Hij stelde geen moeilijke vragen, maar kwam met een rasechte Twentse vadersolving. “Stap maar achterop,” zei hij. Daar gingen we. Op de brommer, van Hellendoorn richting Hengelo. Mijn armen stevig om zijn rug. Die middag speelden we weer. Een halve dag lang kregen we cadeau. We waren dolgelukkig, al hing er voor mij al een zweem van volwassen melancholie overheen. Zelfs tijdens het spelen wist ik: dit is waarschijnlijk de allerlaatste keer.

Inmiddels is mijn vader al ruim twintig jaar geleden gestorven. Maar de man die mij toen op die brommer tilde, is nooit echt weggegaan. Zijn geest blijft voortleven. Hij liet me destijds zien dat je voor de liefde in beweging moet komen, dat afstand overbrugbaar is als je maar durft te gaan. Die les stuurt me vandaag de dag nog steeds, net als toen.

Als ik nu achter het stuur van mijn Tesla zit, moet ik er weleens aan denken. De navigatie geeft geruisloos de route aan en afstanden zijn gereduceerd tot een getal op een digitaal scherm. Afstand is geen barrière meer. Maar stiekem zit die bijzondere persoon, mijn vader met zijn grote hart, nog altijd naast me en wijst me de weg.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.