De zevende is onderweg!

Het zevende kleinkind is onderweg. Zeven. Dat is het moment waarop mensen je niet meer feliciteren, maar eerst even tellen. En daarna vragen of je het echt zeker weet. Want genetisch gezien zou je denken: die kennen we nu wel. Zelfde familie, zelfde bloedlijn, zelfde typische neus misschien? Maar niets is minder waar. Die gedeelde genen blijken meer een suggestie dan een garantie. Het is alsof ze allemaal uit dezelfde doos LEGO komen, maar iedereen vrolijk een totaal ander bouwpakket heeft gepakt.

De één was vanaf dag één een nachtuil, de ander sliep alsof hij een abonnement had op stilte. De één at alles wat op het bord lag, de ander keek acht jaar lang beledigd naar een wortel. Er is een kleinkind dat op zijn derde al zijn vader hielp met motoren, onder het motto “de appel valt niet ver van de boom”, en een ander die met één blik duidelijk maakt: “Ik hoor je wel, maar ik doe toch lekker wat ik zelf wil.” Allemaal familie. Allemaal totaal verschillend. Onbegrijpelijk en prachtig tegelijk.

En dan nu nummer zeven. Die heeft nog niets gezegd, en nu al een persoonlijkheid! Binnenkomend in een familie waar de gebruiksaanwijzing allang zoek is, maar de liefde ruimschoots aanwezig. Geen paniek meer bij een huilbuitje, geen stress om vlekken. Alleen ervaring, humor en een met een steeds soepeler opvoedstijl.

Want laten we eerlijk zijn: bij het eerste kleinkind was opa voorzichtig. Bij het zevende is opa creatief. Regels zijn richtlijnen geworden. Snoep is onderhandelbaar. Bedtijd is, naja…flexibel. Maar de aandacht? Die is onverminderd groot. Misschien zelfs groter, juist omdat opa inmiddels weet hoe snel het allemaal gaat.

Het zevende kleinkind hoeft niet in de voetsporen te treden van de anderen. Het mag struikelen, afwijken, verrassen. Het mag bewijzen dat genen leuk zijn, maar karakter sterker. En opa? Die staat al klaar. Met open armen, met een hart dat zonder moeite nog een stukje groter wordt.

Zeven keer anders, zeven keer zichzelf, en voor mij: zeven keer raak!

Rudi Bults