Heilig boontje

Op ons erf streven we naar een zelfvoorzienend bestaan zonder geitenwollensokken aan te hebben. We komen elke week in de supermarkt. Er is immers niet voor niets bedacht dat samenwerken soms slimmer is en als de één nu dit produceert en de ander dat heeft en we onderling ruilen heeft dat veel voordelen. Sinds de kinderen, die beweerden dat het zonder chips en cola geen leven was, het huis uit zijn, worden we er steeds beter in. Dit jaar had zo z’n eigen uitdaging. In het voorjaar en de zomer was het martelen in de moestuin. Te droog en te warm en dat tijden achter elkaar. Mondjesmaat viel er wat te oogsten na noeste arbeid en heel veel water dragen. En natuurlijk onkruid wieden. Dat groeit immers altijd. Buiten de moestuin was de opbrengst overvloedig. Talloze soorten bessen in enorme hoeveelheden heb ik tot jam verwerkt en de rest maar aan de vogels gelaten. Nu is het herfst. De eikels en valappels gaan er met kruiwagens doorheen als voer voor onze 3 scharrelvarkens. Appels worden geplukt, weggegeven, gedroogd, tot sap gemaakt en beneden in de kelder staat de cider te pruttelen. Kweeperen, stoofperen, eindelijk eens dikke tamme kastanjes en kratten vol walnoten van die ene boom. Het houdt maar niet op. Het onverwacht fraaie weer maakte het aanlokkelijk ook de, uit moedeloosheid verwaarloosde, moestuin maar eens echt op te ruimen. En tot onze verbazing stonden er ergens onder al het fris ogende onkruidgroen de bonen die we al hadden opgegeven. Bruine bonen, witte bonen, geen idee meer wat voor bonen en zelfs nog de heilige boontjes die we in de zomer hadden opgegeven. Zo zaten we plots in oktober helemaal in de bonen en dopten we avond aan avond onze eigen boontjes. Inmiddels staat er een fraaie rij potten, potjes, kratjes en flessen in de kelder klaar om gegeten te worden. Maar eerst hebben we onszelf op een etentje getrakteerd na al die noeste arbeid. Hoe mooi je eigen voedsel produceren ook is, we zijn immers zelf geen heilige boontjes. Dat geeft niet, die groeien immers wel in de moestuin…

Antje Kingma

Boerhoes, Dalfsen