Veel blessures bij regionale clubs

Het is nu even winterstop. Voor veel trainers in de derde, vierde en vijfde klasse van het amateurvoetbal tijd om iedereen weer fit te krijgen. Bij veel clubs was het de laatste wedstrijden voor de winterstop veel plakken en knippen om met een voltallige selectie op pad te kunnen gaan. Waar komen al die blessures vandaan? Piet Kampman (53) werkzaam als vestigingsleider en fysiotherapeut bij de Haere in Hardenberg op de sportpark de Boshoek heeft al 32 jaar ervaring in het vak en heeft hier wel verklaringen voor. 

“Bij HHC hebben we een uitgebreide paramedische staf welke bestaat uit een data analist, fysiek (performance) trainer, en twee goed geschoolde verzorgers/ fysiotherapeuten. Verder kunnen de spelers terecht bij ons voor specialistische behandelingen. We weten aan de hand van data hoe fit de speler is. Is hij wedstrijdfit, dan kunnen we hem volledig belasten. Laten de data wat anders zien dan gaan we voorzichtiger met die speler om. Dat kunnen we ook doen omdat HHC over een zeer brede selectie beschikt van spelers die op tweede divisie niveau kunnen acteren. Bovendien spelen de spelers bij HHC tegen een behoorlijke vergoeding en weten ze dat daar contractueel de verplichting tegenover staat van minimaal drie keer per week trainen. Dat ligt bij clubs op een lager niveau natuurlijk veel anders. Trainers moeten vaak roeien met de riemen die ze hebben. Clubs hebben vaak een smalle selectie, met soms hele jonge spelers (junioren nog) en vaak ook echt wat oudere spelers. Ze zijn even fanatiek maar kunnen niet altijd voldoen aan de wens om minimaal twee keer per week te trainen. Veelal niet omdat ze dat niet willen, maar soms gaat het gezin en werk dan gewoon voor. Die clubs hebben niet altijd voldoende jeugdteams in iedere leeftijdscategorie waardoor er geen natuurlijke doorstroming plaatsvindt vanuit de junioren naar het eerste elftal. Er is gewoon te weinig aanwas. Dan zie je dat de oudere spelers nog langer doorgaan, (vaak uit liefde voor hun club) terwijl ze wellicht al een stapje terug hadden willen doen. Train ik twee keer per week of kan ik met minder. Dat zijn keuzes die ze moeten maken. Zaterdag of zondag moeten ze wel pieken, dan moeten ze er staan. Vaak zijn ze niet echt wedstrijdfit en spelen ze wel. Dan zie je dat ze op dinsdag nog niet goed hersteld zijn en die training moeten overslaan. Ze blijven en zijn eigenlijk onvoldoende belastbaar om zaterdag of zondag ineens 90 minuten te moeten spelen. Gevolg; weer meer pijntjes en nog meer hersteltijd nodig. Ze zijn niet wedstrijdfit en de trainer doet (begrijpelijk gezien de vaak smalle selecties) blijvend een beroep op hun. Ze komen daarmee in een neerwaartse spiraal van belastbaarheid en blessures.”

Hardenberg