De columnschrijver

‘Tegenwoordig noemt iedereen zich een columnschrijver’, hoorde ik Willem zeggen. Klaas, die al jaren columns schreef en zich, bescheiden als hij was, in zijn laatste column ‘stukjesschrijver’ noemde. Voor mij was het dé reden om de definitie van ‘column’ nog maar eens te verifiëren. Het vinden van een acceptabele definitie was geen probleem. Het friste tevens mijn geheugen op. Ondanks kleine aanpassingen voelde ik de drang te citeren:

‘Een column is een stukje proza, gesproken of geschreven tekst in gewone taal, dat met regelmaat verschijnt op website, in krant, magazine of op de televisie/radio. Het wordt geschreven door een columnist, die dikwijls zijn persoonlijke mening of ervaring deelt over onderwerpen die de doelgroep boeit. Een column is persoonlijk en hoeft niet objectief te zijn.’ 

Nu ik deze informatie nogmaals tot mij door laat dringen, durf ik te concluderen dat Klaas prima voor zichzelf kan bepalen of hij een stukjesschrijver of columnist was. Waarschijnlijk draagt hij, in al zijn bescheidenheid, beide titels met veel liefde. Daar zal ik de komende tijd nog even mijn best voor moeten doen. 

Een tijdje terug bezocht ik het Kulturhus de Klaampe in Westerhaar. Ik wilde aanwezig zijn bij het interview met Tommy Wieringa. Laat deze schrijver nou geïnterviewd worden door mijn meest gelezen columnist, Theo Hakkert. Ik was blij verrast. Het gesprek ging natuurlijk over zijn ervaringen rondom het Boekenweekgeschenk Joe Speedboot. Bijzondere en persoonlijke anekdotes maakten het gesprek tussen deze twee mensen tot een speciale avond. Ik moet echter bekennen dat ik meer gecharmeerd ben van Theo’s vroegere columns dan van zijn wijze van interviewen. Bij de ontmoeting met Theo Hakkert moest ik ook stiekem een beetje aan ons denken, Klaas. Hoe graag blijven wij niet nieuwsgierig, gedreven en maatschappijkritisch, maar toch ook graag verlichtend. En telkens de vraag: ‘Hoe verberg ik, het liefst subtiel, mijn boodschap?’ Dun geschreven of dik en vetgedrukt. Confronterend of om te willen confronteren? 

Klaas! Je was nogal wat! Teveel om allemaal te benoemen. Een gentleman die het liefst oogstte in grijstinten, waar een politicus veel van zou kunnen leren. En nu? Voor altijd te jong met vroegpensioen! Een diepe buiging voor jou ‘diamant van Twenterand’.

‘Let wel, probeer nooit koste wat het kost te overtreffen, maar laat deze overdragt, in de ruimste zin, blijvend gedragen worden.’

Petro Alferink