Kerst en eenzaamheid

Kerstmis, voor velen het mooiste moment van het jaar. De geur van versgebakken koekjes, de sprankeling van kerstlichten in de straten en de warmte van samenzijn met familie en vrienden. Maar voor Emma was het allesbehalve dat. Het was het derde jaar op rij dat ze de feestdagen alleen doorbracht, en elke kerst leek zwaarder dan de vorige.

Haar herinneringen aan kerst waren altijd gevuld met warmte. Jarenlang had ze samen met haar ouders en broer de kerstboom versierd, in de keuken gelachen om haar moeder die altijd iets te veel kaneel in de glühwein gooide, en de jaarlijkse familiefilmavond eindigde altijd met het zingen van kerstliederen. Maar dat was voor het ongeluk. Na het verlies van haar ouders en broer in een tragisch verkeersongeluk had kerst zijn glans verloren. Het huis voelde leeg, de dagen langer, de nachten kouder.

Emma besloot naar de stad te gaan, naar het plein waar de kerstmarkt stond. Het was er altijd druk, vol lichtjes en muziek. Misschien zou de levendigheid haar wat afleiding geven. Toen ze daar aankwam, voelde ze het eerste sprankje warmte van de hele maand. De geur van warme chocolademelk, de vrolijke geluiden van mensen die lachten, kinderen die op een draaimolen draaiden — het was moeilijk om niet even te vergeten hoe eenzaam ze zich voelde. Maar iets trok haar naar een klein, hoekig kraampje waar een oude man met een witte baard handgemaakte kaarten verkocht. Hij glimlachte vriendelijk toen Emma dichterbij kwam. De man keek haar even aan, zijn ogen met een zachte glimlach gevuld. “Kerstmis is niet altijd het feest dat we verwachten, maar soms kan het ons juist herinneren aan wat we nog hebben, in plaats van wat we verloren zijn.”

Toen ze de markt verliet, met een kerstkaart in haar hand en een beetje minder gewicht op haar hart, besefte Emma dat kerstmis misschien niet per se over samenzijn ging, maar over het vinden van momenten van verbinding — zelfs als die alleen maar met jezelf waren. De eenzaamheid was er nog steeds, maar het voelde iets draaglijker. En terwijl de eerste sneeuwvlokken naar beneden vielen, voelde ze een stille hoop dat, op een dag, de leegte misschien gevuld zou worden, niet met de mensen die ze verloren had, maar met de kracht die ze in zichzelf zou vinden.

Kerstmis, zo leerde ze die dag, hoefde niet altijd perfect te zijn. Het was genoeg om er op je eigen manier doorheen te komen.

Voor informatie en vragen:

Contactpunt Eenzaamheid
E info@eenzaamheidhardenberg.nl

T 0523-267478 (De Stuw)

Hardenberg