Ode aan de hulpverlener

Deze week een column van Carmen Meijer, namens RIBW OVerijssel.

Ik zit achter mijn bureau en zie je door het raam buiten lopen; in elkaar gedoken met je neus in de hoge kraag van je jas. Je handen in je zakken. Onder de mouwen van je jas zijn de littekens van de zelfverwonding zichtbaar. Je hebt zoveel vreselijke dingen meegemaakt dat je niet meer weet hoe je nog positief naar de toekomst moet kijken. Het is niet dat je het niet geprobeerd hebt, ontelbare keren zelfs, maar je bent teleurgesteld in systemen en behandelingen die jou niet konden helpen. Je bent murw geslagen. De vechtlust om er bovenop te komen en weer een sprankje geluk, of zelfs maar een klein beetje hoop te ervaren, is weg. Je hebt ontelbare suïcidepogingen gedaan en bent nu een euthanasietraject ingegaan omdat je écht niet meer kunt leven. Je begeleiders willen je met alle liefde helpen, zelfs als dat betekent dat ze je helpen met dit traject om dood te mogen gaan. Zij zijn er voor je, zetten daarbij hun eigen emoties opzij en verdragen het om jou te zien lijden. Hulpverlener ben je, omdat je wilt helpen. Maar soms staan hulpverleners machteloos en dat raakt hen. Het is mooi om te zien dat het team hierin steun vindt bij elkaar. 

Even later loop ik door het gebouw op weg naar het kantoor als ik een sterke wietlucht ruik. Samen met de aanwezige begeleiders staan we al ‘snuffelend’ op de gang en proberen we te lokaliseren uit welk appartement deze lucht komt. Een van de begeleiders klopt aan, er wordt opengedaan en deze jongeman staat duidelijk stoned in de deuropening. Een heterdaadje, met een schriftelijke waarschuwing tot gevolg. Bij zo’n waarschuwing gaat de regievoerder het gesprek met de bewoner aan en maken ze samen afspraken en een plan om herhaling te voorkomen. Hiermee hopen we uiteindelijk een gedragsverandering te creëren. Bij deze jongeman was het niet de eerste waarschuwing en zal het ook vast niet de laatste waarschuwing zijn. Het is een weg waarvoor een lange adem nodig is. Soms tot irritatie van het team, zij voelen zich door deze jongere niet serieus genomen. Het team vindt hierin wederom steun bij elkaar. 

In de media lezen we vooral de negatieve kanten van de ggz en ik zal zeker niet ontkennen dat er kansen liggen voor verbetering. Maar als ik naar mijn collega’s kijk, zie ik hulpverleners die onder hoge werkdruk werken. Zij werken wisselende diensten en moeten fijne momenten met familie en vrienden missen omdat ze weekenden en feestdagen doorwerken. Zij komen op hun vrije dag een openstaande dienst werken of blijven langer omdat het nodig is. Zij hebben bijna dagelijks te maken met grensoverschrijdend gedrag, maar staan er toch iedere dag weer positief én zonder oordeel. 

Werken in de ggz is pittig maar ook zo ontzettend mooi en bijzonder. Er gebeuren mooie en leuke dingen, er wordt gekeken naar mogelijkheden in plaats van moeilijkheden en successen worden behaald en gevierd. Als ik naar mijn teams kijk voel ik een enorme trots en met deze ode aan hen, en aan al mijn andere collega’s in de ggz, wil ik mijn laatste blog voor dit platform graag afsluiten. 

Deze rubriek wordt mogelijk gemaakt door Saxenburgh, Baalderborg Groep, Evenmens zorg voor elkaar en RIBW Overijssel. Volgende week: RIBW Overijssel