Cary rolt het Pieterpad helemaal af. Chapeau!

wo 13 september 2023 Hardenberg

Heel wat blije gezichten. Die zag je zondagmiddag 10 september bij Mommeriete in Gramsbergen nadat Cary samen met man Henk Ziengs háár Pieterpadroute, normaal ca. 500 km lang, helemaal in haar rolstoel voltooid had. Het werd met haar handicap een ‘tocht der tochten’ wat naar alle waarschijnlijkheid nog niemand eerder gedaan had. Op die geweldige prestatie werd natuurlijk een toast uitgebracht. Voor Cary met een frisdrank en Henk met een ‘Vrouwe van Gramsbergen’ als hommage aan zijn eigen vrouw. Maar ook hulde voor Henk omdat hij het ook zo verdiende. Samen met familie en andere helpers werden de 26 routes over het Pieterpad volbracht.

Uiteindelijk moesten er meer dan 600 kilometers gemaakt worden omdat er met de rolstoel nogal wat obstakels genomen moesten worden. Vooraf aan de laatste etappe schreef Cary al op Facebook: “We zijn er bijna, dankzij de meelopers, meedenkers en iedereen die met ons heeft meegeleefd. Hierdoor hebben we het gered. Zonder jullie weten wij niet of het gelukt was. Maar door jullie gingen we - als het moeilijk was - toch steeds weer door.”

Veel problemen onderweg

En ze vervolgt: “We hebben veel moeilijkheden moeten overwinnen zoals in de etappe Pieterburen-Winsum waar we een voetbrug over moesten met mooie brede treden. Samen met vrienden was het een-twee hup en zo kwamen we boven. De eerste 13 etappes waren erg moeilijk. De paden waren erg modderig en we goed moesten kijken waar we langs liepen en reden. Hellendoorn - Holten was zwaar want daar was door de regen het pad los gespoeld en kwam de rolstoel vast te zitten. We waren met z’n drietjes maar gelukkig kwam er op dat moment een jong stel die ons even geholpen heeft. Door hen konden we deze route vervolgen. Soms waren de paden heel smal en kon je niet zien wat onder het gras zat. De gordel van de rolstoel bracht dan uitkomst. Door die om te doen bleven veel vallen uit de rolstoel mij bespaard.”

Limburg, lekke band, wieltje er af

“Door Limburg waren de routes heel zwaar. Heuvel op en heuvel af. Midden op de Boschhuizerbergen, een stuifzandgebied, kregen we een lekke band en even later liep de buitenband er af. Tja wat nu, was de vraag. Toevallig hadden we een touw bij ons. Met dat touw om de rolstoel en een lieve medeloper die het wiel optilde en Henk die duwde, kwamen we verder. Het werd pas echt moeilijk toen het kleine voorwieltje ook nog afbrak. Een fietsenmaker repareerde hem provisorisch. Het touw hielp ons een etappe later ook om samen met twee medelopers de rolstoel en Henk erachter de Sint Jansberg op te duwen. De Duivelsberg was echter niet te doen en hier moesten we een stuk omlopen wat heel zwaar was.”