‘Nu heb ik weer een plek in de samenleving’

Een succesverhaal. Dat is hoe Stella Wachter (70) uit Rheezerveen haar eigen situatie omschrijft. Vanwege haar bipolaire stoornis kan ze jarenlang haar draai niet vinden in de samenleving. Er volgt een tijd met meerdere opnames. Vier jaar geleden verhuist ze voor de rust naar Rheezerveen. Ze kiest uiteindelijk voor groepsbegeleiding en dagactiviteiten bij Stichting De Voart in Dedemsvaart. Daar begint haar herstel waardoor ze nu op een andere manier in het leven staat.

Stella is lange tijd depressief. Op de vraag hoe dat kan, krijgt ze maar geen antwoord. “Ik was ziek, maar wist niet wat ik had.” Ook de huisarts komt er niet achter. Na een onrustige periode wordt Stella in 2012 opgenomen. Daar begint ze met een behandeling. Uiteindelijk blijkt dat Stella een bipolaire stoornis type 1 heeft. Een ziekte die zorgt voor hele erge stemmingswisselingen. “De ene periode ben je heel blij, de andere periode heel somber. Het is niet in evenwicht.”

‘Ik mag weer een beetje kind zijn’

Stella wordt uiteindelijk meerdere keren opgenomen. Simpele dingen als naar de winkel gaan, kan ze heel lang niet. Door haar ziekte ziet ze daar tegenop. “Omdat ik bijvoorbeeld bang was dat het hartstikke druk zou zijn.” Ook werken gaat op een gegeven moment niet meer.

Uiten vanuit ‘ik-vorm’ 

Ze krijgt allerlei hulp van buitenaf aangeboden.

“Maar zelfs met hulpmiddelen als medicijnen en weekschema’s kwam ik niet tot mezelf. Er zat veel verdriet onder die stemmingswisselingen.” Ze gunt zichzelf meer rust en meer tijd in de natuur. Daarom verhuist ze met haar man van IJsselstein naar Rheezerveen. “Ik hoor in het groen. Ben gek op tuinieren en op dieren.”

Ze komt terecht bij Stichting De Voart in Dedemsvaart. Daar krijgt ze naast groepsbegeleiding ook thuisbegeleiding van Robert en ontmoet ze coördinator Herman. Zij leren haar praten en denken vanuit haar gevoel. “Daar moest ik echt aan wennen. Ik vond het raar, maar het werkt! Iedereen zou dit moeten proberen.”

Stella is helemaal weg van het denken vanuit de ik-vorm. “Je kijkt echt naar jezelf in plaats van naar zaken van buitenaf. Hoe beleef ík dit? Waar raakt het mij?” Die aanpak opent haar ogen. Er verandert veel voor Stella.

“Mijn stemmingswisselingen zijn veel meer in evenwicht. Ik mag weer een beetje kind zijn. Vroeger noemden ze me een losbol. Dat kind komt weer een beetje terug. Ik heb weer een plek in de samenleving.”