Bijna vergeten

Vanaf Villa Le Grotte, een fraai typisch Italiaans huis in de buurt van Verona, schrijf ik deze column. Vermoeid, want ik moest even wennen aan de grote overgang van de nattigheid naar de zon vermoed ik.

Bijna was ik ook de Column vergeten omdat het veranderingen waren. Op het laatst kon ik gelukkig nog inhaken omdat ik een berichtje kreeg van de Toren. Ja, en als je dan nog minder dan een uur hebt waar ga je dan over schrijven? Nou… over vakantie natuurlijk.

Voor ons is dit de vierde keer dat we met de hele familie een huis huren in Italië, en die familie wordt steeds groter. We begonnen met zijn vijven in Vasanello, in de buurt van Rome, zo’n tweeëntwintig jaar geleden, in een prachtige oude villa ook, waar we een appartement huurden. Natuurlijk met zwembad, en ingericht met van die prachtige oude meubels. Ik herinner me nog dat het zwembad een beetje groenig blauw was, en niet echt schoon dus. Ook herinner ik me de meiden die gillend op bed zaten omdat er schorpioenen door de slaapkamers liepen. Het huis was duidelijk al langere tijd niet verhuurd geweest. Na de schorpioenen gevangen te hebben, keerde de rust terug. De beheerder reageerde nuchter en haalde zijn schouders op. Zo van, ‘ach hoort erbij’. Ook kregen we de tip om voor de ramen takjes met lavendel te leggen omdat schorpioenen daar niet van houden. Ook herinner ik me nog dat we midden in een bosbrand terecht kwamen. En in plaats van omgeleid te worden zoals dat hier zou gebeuren, werden we door de Carabinieri midden door de bosbrand geleid. Erg spannend vonden we dat met z’n allen. Terugkijkend zorgen juist dit soort dingen voor een onvergetelijke vakantie.

Langzaam werd de familie steeds groter en nu zijn we zelfs met 15 man sterk op vakantie. Stiekem zelfs met 16, want er zit nog een klein mannetje opgesloten in de moederschoot.

En weer zitten we in een prachtig en oud huis, boven op een berg, met een prachtig uitzicht over Verona. Opnieuw zijn we herinneringen aan het verzamelen, zoals de allereerste keer dat ik de Column bijna vergeten was…

Groeten uit Italië,

Rudi Bults