Maus in actie voor Oekraïne

‘We Serve’, zegt Maus Westerbaan, óok in Oekraïne. Het is de slogan van Lions International en Lionsclub Vechtdal die worldwide vertakkingen heeft, zo ook met een collega van een kleine Lionsclub Barlinek in Polen. Maus uit Dedemsvaart heeft regelmatig contact met hem. Hij heet Eugeniuz Drobowski en het blijkt dat hij uit het zelfde hout gesneden is als hem.

Want Maus is sociaal en maatschappelijk betrokken en zet al behoorlijk lang graag zijn talenten belangeloos in om anderen te helpen. Hij krijgt er veel energie, voldoening, persoonlijke ontwikkeling en vrienden voor het leven voor terug. Niet alleen dichtbij huis zoals rond Sinterklaastijd het geven van cadeautjes door Lions Vechtdal aan de kinderen in het AZC In Hardenberg. 

Of zoals samen met collega’s onder de vlag van de Historische Vereniging Avereest met het leggen van 35 Stolpersteine met QR code erbij. Ter herinnering aan de vermoorde Joden. Scholen uit Balkbrug en Dedemsvaart adopteerden de Stolpersteine. Zij onderhouden ze en krijgen elk jaar een lespakket zodat de geschiedenis levendig blijft. 

Dat geschiedenis belangrijk is, leerde Maus zelf vroeger al van zijn geschiedenisleraar bij de HBS in Coevorden. Het maakte hem nieuwsgierig. Dat komt hem nu in zijn leven van pas, onlangs nog tijdens zijn reis via Polen naar Oekraïne.

Collega’s overal

Lions collega Eugeniuz (zijn roots liggen in Oekraïne) kwam al vaker in Zboriv. Via hem kwam de vraag om een broodnodige rolstoelbus naar het nieuwe Social Centre te brengen. Aanvankelijk zou Eugeniusz met Maus meegaan. Helaas werd zijn vrouw behoorlijk ziek, zodat Maus helemaal alleen de zo broodnodige rolstoel bus naar Zboriv in Oekraïne reed.

De samenwerking gaat verder perfect. Polen en Oekraïne hebben immers hetzelfde doel. Zelfstandig blijven en dat is ook voor ons Nederlanders uiteindelijk zo belangrijk. Ze moeten er geholpen worden, omdat de overheid nu andere prioriteiten heeft zijn er onvoldoende (financiële) middelen voor gemeenten laat Maus weten.

Onderweg naar Oekraïne….

Het rijden onder ‘buitenlandse omstandigheden’ is Maus wel gewend. Hij was 20 jaar overal motorcrosser en reed in 1982 Parijs-Dakar helemaal uit. “Maar nu moest ik wel naar de Oblast Zboriv, vlakbij Ternopil. Want ze hebben daar hulp nodig. Ik weet wat het is om op mezelf aangewezen te zijn. Dat maakt me niets uit. Met je paspoort kom je overal. De grenzen en wegen zijn zwaar beveiligd, wegblokkades kom je tegen. Je wordt aangehouden door vaak jonge jongens met geweren die zelf ook wel bang zijn. Dat merk je wel. Maar ze weten waar ze het voor doen. Niet alleen voor hun zelf, ook voor de bevolking van West Europa. Voor onze veiligheid en democratie. Een raket kan immers ook bij ons terecht komen. En als ze weten en gezien hebben wat je meebrengt, worden de gezichten vrolijker. Dan zijn er geen doorlaat beletsels meer. Ze waarderen direct wat je doet voor dat ziekenhuis waar gewonde Oekraïense soldaten wachten. Die zo’n vervoermiddel zo goed kunnen gebruiken.” 

Waardering uitspreken …..

Maus gaat verder: “Het gaat tijdens zo’n reis niet alleen om transport, maar ook om de mensen in Oekraïne aandacht te geven. Een positief steentje bij te dragen aan de sociale ellende. Zoals aan moeders van jonge zonen die om het leven kwamen in Bachmoet. Ze zijn trots op ze, maar de tranen komen wel. En om erbij te kunnen als de gemeenteraad de burgemeester militairen laat decoreren, maar die wel 17 collega’s verloren hebben. Maar ze gaan tóch weer terug naar het front. Ik heb mijn waardering voor ze uitgesproken. En gezegd dat ze ook voor ons vechten. Met hulp van een jonge student van 21 jaar die als tolk fungeert. En om daar andere schoolmeisjes te verrassen die meegebrachte geschenken en kleding van de basisscholen de Groen en de Langewieke uitpakken. Zo maar wat treffende belevingen.”

En hoe kwam Maus weer thuis?

Nadat hij daar de rolstoelbus heeft achtergelaten? “Dat deed ik met de FlixBus, van Lviv naar Warschau waar ik bij de grens wel zeven uur heb moeten wachten met strenge controles. Vanuit Warschau met het vliegtuig terug. Om van hier uit weer blijvend aandacht te kunnen geven aan de situatie daar. Om wéer terug te gaan. Met vooral specifieke hulpmiddelen. Met meer medische hulpmiddelen (Echo apparatuur) bloeddruk meters, AED’s, rollators en een 10 kg wasmachine met droger. Met voor het plaatselijk gymnasium laptops, digibord (groot Touchscreen) voor beter digitaal onderwijs. 

Zo mogelijk ook een tweedehands, dure defibrillator (15>20k), waar ik sponsoren voor vraag. Daarnaast ben ik graag intermediair met adviezen en tips om Oekraïne te helpen. En met bijvoorbeeld via onze stichting Lions Quest voor contacten met scholen voor verbeteren van digitaal onderwijs. Hebben mensen vragen & opmerkingen dan kunnen ze mij bellen op 0654347469.”