Noabers

Het is 1971. In Hardenberg zit een zaaltje vol mensen. Allemaal zenuwachtig, want vanavond wordt duidelijk welk huis ze mogen huren. Briefjes met nummers worden uitgedeeld en wie het hoogste nummer heeft mag het eerste kiezen. Mijn ouders hebben geluk en zij kiezen een hoekhuis in Heemse. Het andere stel aan tafel zegt gekscherend: “Zullen wij dan naast jullie gaan wonen?” Daar ontstond het… 

Als echte buren zorgden ze voor elkaar: noaberschap ten top. Samen koffiedrinken, kopjes suiker heen en weer en op zaterdagavond samen stijldansen. Door middel van zelfgefabriceerde babyfoons pasten ze op elkaars kinderen. Ik was er kind aan huis: kon zo even binnenlopen en daar mijn ranja drinken. Het was een fijne buurt. Na een aantal jaren waren mijn ouders toe aan de volgende stap: een koophuis. Omdat ze inmiddels met vier gezinnen een hechte vriendenclub vormden besloten ze dat gezamenlijk te realiseren. 

Ze kwamen terecht in Lutten. Noaberschap was over gegaan in vriendschap. Lief en leed maakten ze met elkaar mee. Toen mijn vader overleed zorgden de buren voor mijn moeder: van elke week het gras maaien tot een luisterend oor. Ik kreeg dit allemaal zijdelings mee. Zo af en toe sprak ik ze op een verjaardag of als ik bij mijn moeder was en één van hen daar ook op de koffie kwam. Nu is één van de buurmannen ernstig ziek. Zo ziek dat er geen gunstige vooruitzichten meer zijn. Graag zou ik nog even langs willen gaan, maar ik twijfelde: zouden ze daar nu nog wel op zitten te wachten? Ik besloot toch even om het hoekje te kijken: als het niet uitkwam zouden ze het wel zeggen. Het voelde gelijk vertrouwd en als thuiskomen. We praatten over koetjes en kalfjes, maar ook over het onvermijdelijke. Er is een laatste rustplaats uitgezocht en zaken zijn geregeld. Nu is er tijd voor elkaar, zolang het nog kan. 

Ik besef hoe bijzonder het is dat ik deze mensen mijn hele leven al ken en hoe belangrijk vriendschap is. Noaberschap is in dit geval meer dan omzien naar elkaar, het is het vertrouwen dat je elkaar opvangt als het moeilijk is. Dat je om elkaar heen staat. Zo wil ik deze column ook graag afsluiten: ik gun iedereen dit gevoel. Je hoeft hiervoor niet naast elkaar te wonen. Ook als je geen noaber hebt, kun je er misschien wel eentje zijn.