Overheidsbeleid en de gevolgen

Dhr. Remkes vatte het overheidsbeleid mooi samen in zijn rapport “Wat wel kan”. Er zijn in het verleden afspraken gemaakt over de natuur die niet te realiseren zijn en die telkens met slecht beleid vooruit werden geschoven. Toen de rechter ingreep werden de gevolgen zichtbaar voor de burger.

Geen bouwvergunningen en dus onvoldoende woningen, maar wel bevolkingsgroei. De oplossing leek simpel: veestapel halveren. Dit werd dan ook zonder blikken of blozen geroepen door de partij die een flinke stempel op het regeerakkoord heeft gedrukt. Het gevolg: onrealistische doelen in het regeerakkoord en het beruchte kaartje van Van de Wal.

Voor ons bedrijf heeft het zwalkende beleid (woorden van Dhr. Remkes) de laatste jaren grote gevolgen gehad. Door overheidsingrijpen hebben we vrijwillig meegewerkt aan een verplichte verplaatsing. We kregen vergunningen om een nieuw bedrijf te bouwen met het doel om langzaam te groeien tot ongeveer 110 koeien. Door flink te investeren in grond zouden we een extensief bedrijf blijven. Dat was ons perspectief, het woord wat we inmiddels niet meer kunnen horen uit de mond van een politicus. Het melkquotum verdween, maar werd ingeruild voor een fosfaatquotum met terugwerkende kracht. Het gevolg was verplicht krimpen. Een deel van de koeien moest weg en we kochten hele dure fosfaatrechten gefinancierd door de boerenbank. We zijn na 15 jaar eindelijk zover dat we onze plannen kunnen realiseren. Met eigen opfok krijgen we extra koeien aan de melk waar we verplicht fosfaatrechten voor moeten kopen. De politiek correcte bank wil echter groei van een melkveebedrijf niet financieren. Ze hebben wel naar Remkes geluisterd en willen graag iets doen. Een nieuwe trekker financieren, DAT KAN WEL. Een verdienmodel hierbij is er niet. Ik denk niet dat dit met het rapport wordt bedoeld.

Ellen

Melkveebedrijf Gast-Geerdink, Sibculo