De voetbalcarrière van Jessica Torny

wo 21 september 2022 Hardenberg

Het waren drukke maanden voor Jessica Torny. De maand juni stond in het teken van de voorbereidingen van het EK vrouwenvoetbal in Engeland dat plaatsvond in de maand juli. En in de maand augustus reisde ze met het vrouwenelftal onder 20 naar het WK in Costa Rica.

Jessica was er beide keren bij. In Engeland als assistent bondcoach van de Oranje Leeuwinnen en in Costa Rica als coach van de vrouwen onder de 20. Ze is net weer terug uit Midden-Amerika en geniet in haar woonplaats Vriezenveen samen met haar gezin van de betrekkelijke rust na een mooie, maar ook hectische periode. “Hier kan ik genieten van het buitenleven en de batterij weer opladen”.

Hoe Jessica terugkijkt op het WK onder de 20? “We hebben het goed gedaan en zijn erg blij met de verdienstelijke vierde plek. Maar toch hadden we de bronzen medaille kunnen pakken als we die ene verdiende penalty wél hadden gekregen”.

Assistent bondcoach

Sinds een jaar is ze assistent-bondscoach van de Oranje Leeuwinnen. In de zeven jaar daarvoor was de geboren en getogen Vriezenveense, coach van verschillende dames- jeugdelftallen. “Het WK onder 20 stond al eerder gepland maar werd uitgesteld vanwege corona. Daarom ging ik deze keer nog mee als coach”, legt ze uit.

Supergaaf

Jessica is erg blij met haar functie als assistent bondcoach. “Andries Jonker, de bondcoach, zie ik als mijn leermeester en deze periode kan mij veel brengen”. Vaak wordt haar gevraagd of ze niet liever zelf bondcoach had willen worden. “Het is wel mijn ambitie om ooit zelf bondscoach te worden, maar pas als de tijd daar rijp voor is en ik er klaar voor ben”. Als Jessica vertelt over haar werkzaamheden dan wordt als snel duidelijk dat het geen baan is met kantoortijden. Het zijn vaak lange dagen en tijdens toernooien zelfs zeven dagen per week. Heel intensief, maar echt supergaaf!”. “Het vrouwenvoetbal is heel erg in ontwikkeling en de sfeer tijdens de wedstijden is altijd heel erg goed”, benadrukt Jessica enthousiast. “Hele gezinnen zitten op de tribune en het is altijd plezierig”.

Enige meisje

De bakermat van Jessica’s loopbaan ligt bij VV DETO in Vriezenveen. “Toen ik zes jaar was ging ik samen met de buurjongens op de fiets mee naar DETO”. In die tijd, vijf en dertig jaar geleden, was er nog geen meisjeselftal en daarom voetbalde ze als enige meisje in verschillende jongensteams.

Al heel snel viel haar talent op en speelde Jessica beter dan de jongens. “Ik werd op handen gedragen door mijn teamleden”, herinnert Jessica zich. Na DETO maakt Jessica als 17-jarige studente aan het CIOS te Arnhem, de overstap naar VV Puck Deventer, toentertijd het hoogste niveau van vrouwenteams. Na Puck werd ze in Duitsland gescout en voetbalde ze zeven jaar lang in Rheine en de Bundeslga. Daarna volgden, in vogelvlucht, Fortuna Wormerveer, FC Twente en Willem II.

Advies Vera Pauw

In 2009, Jessica was inmiddels sportinstructeur bij Defensie, stopte ze met actief voetballen en had ze alle Nederlandse vrouwenjeugdelftallen doorlopen. “Bij mijn afscheid van het Nederlands elftal kreeg ik de cursus UEFA-B cadeau van Vera Pauw en het goede advies: ”Je moet trainer worden”. Een jaar later was ik assistent bondcoach van het vrouwenelftal onder de15 en heb ik veel mogen doen in het Jeugdplan van de KNVB”.

Trainer Heerenveen

“Maar ook aan mijn tijd als trainer van Heerenveen heb ik erg goede herinneringen”, gaat Jessica verder met haar verhaal. “Van Foppe de Haan kreeg ik veel goede adviezen en ik kon hem daarvoor altijd bellen. Een mooie tijd”. Toen haar contract afliep bij Heerenveen kon ze gelijk bij de KNVB aan de slag als coach van de vrouwen onder de 16 en onder de 19.

Na het behalen van de vereiste diploma’s die je moet hebben als UEFA-coach betaald voetbal en een stage bij Heracles, is Jessica nu dus assistent-bondscoach van de Oranje Leeuwinnen en ze vindt het supergaaf!

Steun van ouders

Tot slot benadrukt Jessica dat alles wat ze tot nu toe heeft gedaan niet mogelijk was geweest zonder de steun en support van haar ouders. “Mijn vader reed overal met mij naartoe en nam zelfs vaak een snipperdag om met mij mee te kunnen”. “Omdat ik lang nog thuis woonde hoefde ik mij geen zorgen te maken over zaken als de was etc. want daar zorgde mijn moeder voor. Daar ben ik hen erg dankbaar voor”.