Probleem van chemische bestrijdingsmiddelen

Onder deze rubriek worden ingezonden brieven alleen geplaatst mits voorzien van naam en woonplaats en wanneer andere contactgegevens bekend zijn bij de redactie. De redactie is geenszins verantwoordelijk voor de inhoud, maar behoudt zich het recht voor teksten in te korten.

In de bijdrage van Ellen, bedrijf Gast-Geerding (de Boer op) wordt de indruk gewekt dat water ongeveer net zo giftig is dan chemische bestrijdingsmiddelen. Dat lijkt mij het onjuist weergeven van de feiten. Het probleem van chemische bestrijdingsmiddelen is dat ze niet of heel traag afbreken.

Glyfosaat (Round Up) wordt teruggevonden in bier en moedermelk en het is ook aangetoond dat het kankerverwekkend is.

Het genoemde middel, in de bijdrage, Imidacloprid dat ook bij huisdieren mag worden gebruikt is dodelijk voor bijen en de samenleving kan beter zonder Imidacloprid dan zonder bijen.

De schrijfster vindt het niet terecht dat anderen (industrie en burgers) de natuur kapot mogen maken en de landbouw niet. Zo’n stelling is niet probleem oplossend.

Lang geleden was ik zelf een loonspuiter en op gegeven moment bedacht ik; het kan niet goed zijn dat boeren elk jaar heel veel chemische middelen op de grond sproeien. Daarom heb ik 25 jaar geleden gekozen voor een landbouw systeem zonder kunstmest en chemische bestrijdingsmiddelen. En de markt voor deze producten groeit en de overheid zou dat moeten stimuleren voordat alle natuur kapot is gemaakt.

Meerdere loonspuiters hebben door het veelvuldig gebruik van deze middelen kanker gekregen en hebben het niet overleefd. En dat kwam niet door het drinken van veel water.

Gerjan Slingenbergh

Ane