Dominee Rik Meijer ‘Gemengde gevoelens’

-Door: Bert Nonkes- Dominee Rik Meijer verruilt de Nederlandse Gereformeerde Kerk Hardenberg-Baalderveld voor de NGK in Emmen. Een overstap waar hij naar uitkijkt, maar die schuurt. Rik fronst “Het voelt op sommige punten alsof ik te vroeg wegga.”

Sinds zaterdag woont het gezin Meijer in Emmen, terwijl Rik tot zijn afscheidsdienst op zes september nog predikant in Baalderveld is. Dus rijdt hij dagelijks naar Hardenberg. “Da’s raar. Vanmorgen hielp ik in het Morgenlicht nog mee nadenken over het jaarthema, terwijl ik hier zo weg ben.”

Halverwege mei vroeg de gemeente in Emmen of hij beroepbaar was. Begin juni volgde het beroep. Rik accepteerde. Hij benadrukt ernstig “Daar gaan wel een paar overleggen met het thuisfront aan vooraf.” Daarna de besognes rondom het vinden van een huis, een afscheid voorbereiden en de overstap voor hun kinderen regelen. “We wilden graag dat ze daar meteen op school konden beginnen na de vakantie. Het ging allemaal met stoom en kokend water.”

Rik Meijer begon in 2020, midden in coronatijd in Hardenberg. ‘Erin komen’ terwijl kerkdiensten via een camera verlopen, bleek lastig. “Echt contact krijg je niet,” zegt hij nadenkend. Een paar jaar later begon er iets te groeien. Bijbelstudiegroepen kwamen op gang en contacten werden hechter.

Tijdens de kennismaking in Emmen zag Rik dat er een taak voor hem lag. “Ze hebben iemand nodig die tussen de lijnen door beweegt, mensen bezoekt en verbindt. Toen dacht ik: volgens mij kan ik dat zijn.” Hij wil rustig beginnen. “Eerst mensen leren kennen en gewoon het evangelie vertellen. De basis.”

Dat de kerkenraad hem liever had gehouden, begrijpt hij. De samenwerking met andere kerken tijdens zijn periode in Hardenberg noemt hij bijzonder: samen bidden voor de stad tijdens corona, de inloopochtenden met Ruben Peters en vooral niet eindeloos vergaderen. “We keken niet eerst waarover we het oneens waren. We gingen het ‘gewoon doen’. Het credo van Hardenberg.”

De voormalige Rotterdammer werd gegrepen door de natuur in het Vechtdal. Hij leerde het groen waarderen, fietste over de Oldemeijer en al filosoferend ontdekte hij dat, net als de bomen, menselijke verhoudingen hier langzaam groeien. “Mensen kijken eerst even. Je moet geduld hebben. Maar als er iets groeit, groeit er ook echt wat. Ik heb hier een stuk rust gevonden waar ik dankbaar voor ben.”

Het afscheid maakt duidelijk hoeveel een predikant voor mensen betekent. Meijer was aanwezig bij sterfgevallen, uitvaarten en bijbelstudies. “Ik dacht vaak: ik ben ook maar iemand die zijn werk doet. Nu merk ik dat ik heb onderschat hoe belangrijk een dominee voor anderen is.”

De afscheidsdienst hecht de eindjes af. Voor de gemeente, voor zijn gezin en voor hemzelf. Nog eenmaal elkaar aankijken. Daarna Emmen.