Lezer aan het woord: Verdwalen in het systeem, zonder adres en zonder vangnet

Onder de rubriek ‘Lezer aan het woord’ worden ingezonden brieven alleen geplaatst mits voorzien van naam, adres, woonplaats en eventueel telefoonnummer. De redactie is geenszins verantwoordelijk voor de inhoud, maar behoudt zich het recht voor teksten in te korten.

Een open brief over verdwalen in het systeem, zonder adres en zonder vangnet.

Geachte burgemeester, wethouders en raadsleden van de gemeente Hardenberg,

Ik schrijf u deze open brief omdat ik geen andere weg meer zie. Alle officiële wegen zijn doodgelopen. Wat rest, is dit publieke beroep op uw verantwoordelijkheid — en op menselijkheid.

Ik begrijp het systeem niet meer. En belangrijker: het systeem begrijpt mij niet.

Twintig jaar werkte ik bij een groot bedrijf. Ik was inwoner van Hardenberg, werkte hier, leefde hier, droeg bij. Tot mijn zoon overleed. Mijn wereld stortte in. Ik had rouwtijd nodig — maar mijn werk stopte.

Ik probeerde mijn leven opnieuw op te bouwen. Ik vond ander werk, werkte voor Yarden en volgde een opleiding tot assistent uitvaartverzorger. Ik wilde doorgroeien in de uitvaartzorg. Maar door een fusie stopte ook dit werk. Daarna lukte het mij niet meer om aan werk te komen. Op wat kleine korte banen na.

Ik gaf niet op. Vijf jaar deed ik vrijwilligerswerk. Ik was mantelzorger. Ik bleef zorgen voor anderen.

Tot mijn lichaam en geest het begaven.

Ik kreeg een auto-immuunziekte, reuma, een depressie door opgelopen trauma’s en ik scheidde. Mijn arts gaf aan dat ik niet langer in een caravan kon wonen. Te veel vocht, te veel schimmel — schadelijk voor mijn gezondheid. Ik moest daar weg. Doktersadvies. Maar waarheen.

En toen begon mijn val tussen wal en schip. Dit duurt nu bijna 3 jaar.

Mijn aanvraag voor een uitkering werd afgewezen omdat de caravan net buiten de gemeentegrens stond. Een urgentieverklaring kreeg ik niet van de huisarts. Ik moest rondkomen van alimentatie. Ik werd doorgestuurd: van de gemeente naar het UWV, van het UWV naar Raad & Recht, naar De Stuw, naar Samen Doen. Naar SVR, naar raadslieden.nl

Alle wegen liepen dood. Drie keer vroeg ik een bijstandsuitkering aan. Drie keer werd deze afgewezen. Twee keer vroeg ik een postadres aan. Twee keer afgewezen. Om een woning te huren moet je inkomen hebben. Om inkomen te hebben moet je werk hebben. En werk krijg ik niet meer. Er is een waslijst aan sollicitatiebrieven en afwijzingen. Mijn sollicitaties verdwijnen in stilte. Mijn leeftijd helpt niet.

Volgens een advocaat kom ik feitelijk in aanmerking voor een daklozenuitkering. Maar zelfs dat blijkt onmogelijk. Want ik moet aangeven waar ik verblijf. Heb ik tijdelijk een kamer bij iemand, dan heet dat “verkapte samenwoning”. Logeer ik elders, dan breng ik iemands huursubsidie of hypotheek in gevaar. Zwijg ik, dan lieg ik. Spreek ik, dan word ik afgewezen.

Zo zwerf ik van adres naar adres. Ik ben verplicht een woonadres op te geven. Maar wat als je dat werkelijk niet hebt?

Wat ik vraag is geen abstracte steun of een nieuw traject. Wat ik nodig heb, is concreet en eenvoudig: een veilige woonplek en een inkomen om van te leven. Zolang die basis ontbreekt, blijft elke doorverwijzing zinloos. Ik vraag de gemeente Hardenberg om verantwoordelijkheid te nemen voor dit schrijnende geval en samen met mij tot een daadwerkelijke oplossing te komen.

Ik heb 48 jaar in Hardenberg gewoond. Ik heb hier gewerkt, mijn boodschappen gedaan, bijgedragen aan deze gemeenschap. En nu zie ik hoe mensen zonder binding met Hardenberg een huis krijgen, een uitkering, soms zelfs een fiets — terwijl ik word geacht op straat te leven.

Begrijp mij goed: hulp aan anderen is noodzakelijk en waardevol.

Maar mijn vraag is simpel en oprecht: Verdient de eigen bevolking van Hardenberg geen hulp wanneer zij alles kwijt is geraakt? Ik vraag geen voorrang. Ik vraag geen gunst. Ik vraag om bestaanszekerheid.

Mijn naam is M. Biter.

Maar mijn bestaan lijkt dat niet te zijn.

Hoogachtend,

M. Biter