Altijd dichtbij de mensen: het politieke leven van Wim Kloekhorst

- Door: Grietje Grendelman - Gedurende 44 jaar was Wim Kloekhorst een vaste en betrokken kracht binnen de gemeenteraad in Hardenberg. Met inzet en overtuiging vertegenwoordigde hij de laatste jaren namens Op Koers.nu en daarvoor PvdA de belangen van de gemeente Hardenberg en haar inwoners.

Wim vindt het na zoveel jaar goed geweest; het bijwonen van de vergaderingen valt hem de laatste tijd zwaar. “Nu kan ik mij wel weer op de lijst zetten, maar als je dan weer door voorkeursstemmen gekozen wordt en dan ‘nee’ moet zeggen, dat is niet eerlijk tegenover de kiezer”. De eerste vier verkiezingen voor de gemeenteraad verliepen voor hem ‘normaal’, maar daarna volgden enkele verkiezingen waarbij hij via voorkeursstemmen in de raad kwam. “Destijds was de PvdA er helemaal zat van, ik kwam overal tussendoor. Toen kwam ik niet meer op de lijst, ook omdat mijn schoondochter op de lijst kwam. Toen ben ik overgestapt naar OpKoers.nu”. Wim merkt op dat er op het gebied van de sociale kant, waar hij veelal zich mee bezig houdt, geen grote verschillen zijn tussen OpKoers.nu en de PvdA.

“Het is verslavend”

Wims politieke carrière begon al op 22-jarige leeftijd. “Ik ben in de politiek gegaan omdat ik toen al zag dat het verschil tussen rijk en arm veel te groot was; het kan ook zijn dat ik destijds te veel vooroordelen had hoor”, laat Wim weten. Hij werkte in die tijd bij drukkerij Seinen, waar het verplicht was lid te worden van een vakbond; gezien zijn achtergrond werd dat voor hem de FNV. Vanuit die betrokkenheid werd hij lid van de PvdA, wat daar goed bij aansloot. Wim was eerst gewoon lid en werd later lid van het provinciaal bestuur. “Dit vond ik al te ver van huis. Ik begin in Ommen al op de verkeersborden te kijken”, vertelt hij lachend. “Als je gemeentelijk bezig bent, sta je dichter bij de mensen”. Op de vraag hoe hij het zo lang heeft volgehouden in de politiek, antwoordt Wim: “Het is verslavend, je groeit er zo in. Ik vind wel dat je er een betaalde baan naast moet hebben, want anders wordt je wereldje wel erg klein, of je wordt het gemeentehuis ingezogen en kom je helemaal in de wereld van advies, second opinion en veel papierwerk”.

Veel aanzien

Als Wim terugkijkt, ziet hij dat de grootste verandering in de lokale politiek zit in de manier waarop mensen met elkaar omgaan. “Vroeger was de burgemeester echt een autoriteit, zoals meester A.L. van Splunder. Als burgemeester Splunder jarig was, moesten ambtenaren via de bode toestemming vragen om hem te mogen feliciteren. Maarten Offinga wordt tijdens vergaderingen nog steeds aangesproken met ‘meneer’, al vergissen sommige raadsleden zich daar wel eens in”.

Raadsleden genoten destijds veel aanzien. “Sommigen hechtten daar ook veel waarde aan. Ze verschenen in een net pak, met ordners onder de arm. Ik vormde daarop een uitzondering: mij spraken ze bij mijn voornaam aan. Ik was jong en, zoals iedereen weet, maak ik ook graag een grapje”.

Op de vraag of de relatie tussen gemeenteraad en inwoners is veranderd, antwoordt hij dat er nog steeds een goede band bestaat tussen de raad en de inwoners. “We komen elkaar bij verschillende bijeenkomsten tegen, ook in sociale zittingen zoals concerten. Tegelijkertijd zijn de uitersten groter geworden. Neem bijvoorbeeld de discussie over de locaties van een AZC enige tijd geleden; zoiets had je je vroeger in Hardenberg niet kunnen voorstellen. De toon is verhard. Juist daarom is het belangrijk om het gesprek met inwoners aan te gaan en niets te verbloemen. Mensen prikken daar vaak doorheen, en dan gaan de verhalen een eigen leven leiden”.

‘Zich nooit bedreig gevoeld”

Halverwege het gesprek komt het onderwerp politieke discussies ter sprake. Wim is van mening dat er vooral op landelijk niveau vaak wordt gekeken naar de fouten van anderen. Waar dit uiteindelijk toe zal leiden, weet hij niet. Wim heeft zich nooit bedreigd gevoeld. Natuurlijk klinkt er soms wat rumoer vanaf de tribune, maar dat hoeft volgens hem geen bedreiging te zijn. Ik heb altijd veel plezier met de raadsvergaderingen bijgewoond en veel gelachen”.

Wim heeft nooit overwogen te stoppen met de politiek, al was er één moment in 2012 dat hij twijfelde: het jaar dat zijn vrouw Gerdie ziek werd en overleed. Dat viel aan het einde van zijn PvdA-periode. Achteraf heeft dit misschien ook meegespeeld in zijn keuze voor OpKoers.nu, waar men volgens hem menselijker was. “ 

Verlenging AZC moeilijk besluit

Op de vraag waar hij het meest trots op wat hij bereikt heeft in de politiek in al die 40 jaar, antwoordt Wim dat het de afschaffing van de hondenbelasting is. “Ik heb er jaren over gesproken, en toen lukte het plotseling. Ook het terugdraaien van de fusie tussen Hardenberg en Ommen beschouw ik als een belangrijk punt. En als ik nog verder terugga in de tijd, dan is dat een wijziging op de onroerendgoedbelasting ten voordele van huurders. Dat kostte mij natuurlijk stemmen van de eigenaren”, vertelt hij lachend.

Het moeilijkste besluit dat hij heeft genomen, vindt Wim de verlenging van het contract met het AZC. “Er waren toen echt geluiden uit de buurt van mensen die het niet meer aankonden. En helaas komen zulke geluiden altijd op het laatste moment”, legt hij uit.

Hij kijkt liever terug op de mooie momenten. Zo herinnert hij zich bijvoorbeeld de biertapwedstrijden bij de Old In met Bert Bos: “Als raadslid kun je je dit eigenlijk niet voorstellen”.

Kortom: Ontwikkeling

Op de vraag wat het raadswerk hem persoonlijk heeft gebracht, geeft Wim een kort antwoord: “Ontwikkeling, overal mee bekend zijn. Maar het was ook vaak afwegen: wat kan wel en wat kan niet. Door mijn werk bij de kabelkrant en bij De Toren deed ik dat regelmatig. Maar daar wordt een mens niet minder van”.

Is er iets dat hij anders had moeten doen? “Eerder een kunstgebit nemen; ik schaamde me altijd voor mijn gebit. Nu kan ik weer voluit lachen. Dat had ik eerder moeten doen. Maar zonder gekheid: op politiek gebied had ik misschien iets meer op de voorgrond moeten treden. Maar het heeft me nooit echt belemmerd”.

Over de toekomst van de politiek zegt Wim het volgende: hij verwacht dat veel partijen in de toekomst zullen samenwerken, omdat het lastig is genoeg mensen voor de gemeenteraad te vinden. “Dat is wel het zorgenkindje dat ik achterlaat. Als raadslid hebben we geen wachtgeld. Ikzelf heb het geluk dat ik een baan naast de raad had en door al mijn ervaring minder leeswerk had, dus ook minder uren. Maar ik weet niet of een hoge waardering ervoor zorgt dat meer mensen in de raad willen. Misschien houden het ze wel langer vol”.

Lokaal denken

Waar moet een goed raadslid aan voldoen? Wim vindt dat je vooral lokaal moet denken. “Je moet bij lokale politiek lokaal denken en soms tegen de stroom in zwemmen wat betreft landelijke richtlijnen. Dat heb ik bijvoorbeeld gezien bij het onderwerp windenergie. Hardenberg is er niet beter van geworden, terwijl het ons wel zo werd ‘verkocht’”.

Aan toekomstige raadsleden geeft Wim een duidelijke boodschap mee: neem vier jaar de tijd om goed in te werken en zelf dingen te onderzoeken. “Anders ben je geen raadslid, maar eigenlijk een mede-ambtenaar”.

Op de vraag hoe hij graag herinnerd wil worden, antwoordt Wim: “Gewoon als Wim Kloekhorst. Ik heb het werk met plezier gedaan. Als ik nu 28 jaar was en opnieuw moest kiezen, zou ik het zeker weer doen. Mijn gezin stond er ook altijd achter”.

Als laatste boodschap aan de toekomstige gemeenteraad geeft Wim mee: “Hou de sfeer zoals die nu is. Werk samen, met of zonder ‘amen’”.