Een speciale gebeurtenis, de reünie van 16 Buddyprojecten

In de grote zaal van Camping De Oldemeijer in Rheeze vond zaterdag een uitzonderlijke bijeenkomst plaats. Velen van de aanwezigen waren immers vaker individueel bij elkaar geweest om elkaar te helpen in het kader van sociale integratie in ons land. Soms voor vier maanden lang. Andere buddy’s hebben nog steeds, soms blijvende, contacten opgebouwd. De reünie was op aangeven van de coördinatoren Aly Rensink, Jan van de Giessen en Ayold Buit van het Buddy Project Hardenberg georganiseerd. Het werd een gezellig weerzien in een kakafonie van onderhoudende geluiden, waaronder ook van en met veel kinderen. Ze werden immers enthousiast bezig gehouden door het amusement van Goochelaar Jan. 

“Voorlopig” een laatste Buddyproject?

Dat vraagteken is niet voor niets immers. Het AZC Heemserveen wordt in 2026 definitief opgeheven. Vervolgens is het afwachten geblazen hoe een asielopvang in elke gemeente in de toekomst zal gaan verlopen. De vraag is wat er met een huidige Spreidingswet gaat gebeuren. Een wet die er nu nog in voorziet dat elke gemeente een bijdrage in opvang dient te leveren (voor Hardenberg geldt 355-400). Maar de raad oordeelde al eerder om -nu het huidige AZC ophoudt te bestaan- nu even geen nieuwe opvang te realiseren. Een nieuwe regering en vervolgens ook een (nieuwe) gemeenteraad zullen aan een politieke onzekerheid moeten gaan werken. Dan zal blijken of het Buddyproject in de toekomst weer een rol gaat spelen. Buddy Project Hardenberg heeft zijn werk gedaan en blijft na 16 jaar nog een tijdje stand-by. 

Wat de buddy’s bewerkstelligd hadden ….

De asielzoekende maatjes van de buddy’s bleken inmiddels verspreid Nederland te zijn gaan wonen en zich gesetteld te hebben. Met enige regelmaat hoorden buddy’s positieve verhalen over hun verblijf in Hardenberg. Een mooie reden om weer bij elkaar te komen Het werd een bijzondere gastvrije bijeenkomst dus die geopend werd door Marjan Kieft en toegesproken ook door wethouder Alwin Mussche. Er werd weer alom verbinding gezocht waardoor de ontstane warme, sociale connecties bestendigd werden. Dat doen immers ook Noor Sedigi uit Afghanistan en Jan Heuver nog steeds. Nog maar 20 was Noor toen hij na een reis van 3 maanden wildvreemd in Hardenberg kwam. Hij vertelde over de 84 kinderen die in een kelder in Kunduz stierven van de honger. Samen met Jan vertelde hij de aanwezigen over de hulp die sinds die tijd naar Kunduz gegaan is. De Toren heeft daarover eerder al artikelen gepubliceerd. Over de opgerichte Noor Foundation en de bijbehorende website.

Een hulp die nog steeds broodnodig is

Noor heeft inmiddels een stabiel en werkzaam leven opgebouwd. Maar laat samen met Jan en uiteindelijk met een bestuur geen mogelijkheid onbenut om de ellendige omstandigheden positief te blijven ontwikkelen. Hij wil intens graag wat terug doen! De diensten van de Foundation verder uitbouwen. Samen ook met Minie Prins omkijken naar elkaar, voor iedereen daar in Kunduz. Voor het werven van donateurs. En andere initiatieven uitvoeren die van waarde zijn voor het verbeteren van de plaatselijke leefomstandigheden. De opgesloten meisjes wonen inmiddels in verbeterende omstandigheden al apart. Voor de jongens is dat in ontwikkeling. Ze ontwikkelen zich naar meisjes en jongens die inmiddels zelf ook iets gaan doen daar en initiatieven willen nemen. Op wat voor manier dan ook, om de ontwikkelingshulp daar te kunnen krijgen die hen zo noodzakelijk toekomt.