Vanachter de raadsstoel Marjo de Greef

U bent dit niet van mij gewend. Ik ben boos. Boos op onze gemeenteraad, omdat het ons gezamenlijk niet is gelukt om een goed en open debat te voeren over de opvang van vluchtelingen en asielzoekers. Ik begrijp dat de hoogoplopende woordenwisselingen en emoties tijdens de informatieavonden indruk hebben gemaakt. Ik begrijp ook dat de gemeenteraadsverkiezingen al in het achterhoofd van fracties spelen. 

Ik begrijp echter niet dat dit er toe kan hebben geleid om dan maar geen open debat tijdens de raadsvergadering op 8 april te voeren. Dat debat was al teniet gedaan door de VVD, Op koers, CU en CDA later aangevuld met Doen 22 en SGH. Zelfs al voor de oriënterende ronde gaf de coalitie te kennen voorlopig geen beleid te willen ontwikkelen voor de opvang van vluchtelingen en asielzoekers na sluiting van het AZC in 2026. De bal wordt door voornoemde partijen bij minister Faber gelegd. Juist ja, bij minister Faber. De minister die na een jaar nog steeds geen deugdelijk asielbeleid weet voor te leggen. De minister waarvan bekend is dat ze de spreidingswet van tafel wil, maar wanneer dan. De minister die grootschalige opvang wil en desnoods bereid is plekken aan te wijzen waar dat dan moet gebeuren. In afwachting daarvan wil de raad, met uitzondering van Groen Links/PvdA en D66, afwachten en nu niet nadenken over hoe we de opvang in de toekomst willen regelen. 

Laten we niet naïef zijn en gelet op de toestand in de wereld, het korten op ontwikkelingshulp, klimaatverandering, denken dat er in de nabije toekomst geen of veel minder opvang voor asielzoekers meer hoeft te worden geregeld. D66 had de komende tijd graag gebruikt om beleid te ontwikkelen voor kleinschalige opvang, verspreidt over vele kernen in de gemeente en in verhouding met het aantal inwoners van die kernen. Daarvoor voldoende draagvlak te creëren door te inventariseren en bij te dragen aan wat nodig is om enerzijds, de opvang van vluchtelingen en asielzoekers menswaardig te regelen. Anderzijds voor onze inwoners te komen tot een wijze van opvang die voor de samenleving verrijkend is en mede daardoor bijdraagt aan een veilig en comfortabel gevoel. D66 is zich er zeker van bewust dat dergelijk beleid, op dit moment, veel praktische en juridische hobbels kent. Dat vraagt lef en doorzettingsvermogen, maar zij die bereid zijn de handen ineen te slaan, kunnen de grootste uitdagingen aan. Laten we vooral niet vergeten dat het om MENSEN gaat.

Marjo de Greef, D66