Wieken, wethouders en wilskracht

De eindexamens zijn weer begonnen. In Hardenberg zitten deze weken 817 scholieren zwetend boven hun examenblaadjes. Eigenlijk lijkt het verdacht veel op de lokale politiek: je bereidt je maanden voor (sommigen iets korter), probeert rustig te blijven onder druk en hoopt vooral dat niemand ineens een vraag stelt waar je geen antwoord op hebt.

Op het gemeentehuis is de campagnestress voorbij en is de tijd van waarmaken begonnen. Het nieuwe coalitieakkoord van DOEN’22, CDA en VVD ligt er en draagt de titel: “Goed voor elkaar. Dichtbij en daadkrachtig.” Een veelbelovende titel. De coalitie wil bouwen, groeien, bereikbaar blijven en vooral “dichtbij inwoners staan”. Dat laatste blijft toch een mooie politieke term. Want hoe dichter politici bij inwoners willen staan, hoe groter vaak de kans dat er eerst nog een participatieavond (met post-its) tussen zit.

Ondertussen nemen oude wethouders afscheid en staan nieuwe klaar om aan hun bestuursperiode te beginnen. Dat blijft toch bijzonder: de één levert zijn sleutelbos in, terwijl de ander nog moet ontdekken waar het koffieapparaat staat en hoeveel woorden er nodig zijn om ‘nee, hou op met die onzinvragen’ bestuurlijk acceptabel te formuleren. Politieke stoelendans, maar dan met portefeuillehouders.

En terwijl het bestuur nieuwe routes uitstippelt, draaien de (ambtelijke en echte) molens gewoon door. Letterlijk dus, tijdens de Nationale Molendag van afgelopen weekend. Misschien is dat ook wel het mooiste symbool van onze gemeente: standvastig blijven draaien, ook met tegenwind. En ook de relatie naar politiek is snel gelegd want veel beweging is prachtig om te zien, maar je moet oppassen dat je niet alleen rondjes om elkaar heen draait terwijl niemand vooruit komt. En dat geldt trouwens niet alleen voor de wethouders en de coalitie, maar voor de hele raad.

Hoe je goed samen werkt? Dat kunnen we allemaal zien in Dedemsvaart, waar vijftig nieuwe vrijwilligers het hospice overeind houden. Terwijl in Den Haag vaak maanden wordt vergaderd over “zorgstructuren”, lossen mensen hier het gewoon samen op. Met koffie, inzet en een rooster op de koelkast. Soms is noaberschap efficiënter dan beleid.

En dan was er deze week ook nog aandacht voor “toiletten voor iedereen”. En naast een kans zien we daar ook risico’s, beste lezer. Want vergis u niet. Zodra de overheid zich met wc’s bemoeit, bestaat de kans dat er beleid, inspraak en waarschijnlijk een uitvoeringsagenda volgt. Toch zit er een serieuze gedachte achter: een toegankelijke gemeente begint soms gewoon bij de vraag of iemand ergens naar het toilet kan.

Misschien is dat uiteindelijk wel de rode draad van Hardenberg. Of het nu gaat om examens, coalitieakkoorden, molens, wandelroutes, festivals, hospices of openbare toiletten… uiteindelijk draait het om mensen die proberen het samen een beetje goed voor elkaar te krijgen. En eerlijk is eerlijk: dat klinkt ineens een stuk minder als een verkiezingsslogan of een titel van een coalitieakkoord en meer als gewoon gezond verstand.

Groeten, VDP