Geschiedenis

Geen heden zonder verleden. De spreuk in het geschiedenislokaal van mijn middelbare school. Mijn geschiedenisleraar was de leukste die er was. Een vat vol verhalen, we hingen aan zijn lippen als hij vertelde over de Romeinen, de Grieken, de Tweede Wereldoorlog en de slag bij Ane. Steeds verwees hij daarbij naar die spreuk en legde het verband tussen ons leven nu en de geschiedenis die achter ons ligt. 

Op dit moment zien we in Europa hoe kwetsbaar democratie en vrede is. Maar niet alleen vanwege een Russische president, ook door onszelf. We dachten dat oorlog achter ons lag. We hebben verzuimd onze nieuwe generaties in contact te brengen met onze geschiedenis, met de waarde van democratie en met het verschil tussen een regime en een gekozen regering. 

Thuis zat de oorlog bij ons aan tafel. De verhalen van zowel mijn vader en moeder hebben me in die tijd best wel eens verveeld, maar staan tegelijkertijd in mijn geheugen gegrift. Verhalen over vluchten, werkkampen, honger en armoede, angst maar ook over saamhorigheid. Als de sirenes gingen maakte het niet uit wie er voor de schuilkelder stond, je schoof gewoon een stukje op, aldus mijn vader. 

Als ik eens iets niet lustte aan tafel hield mijn moeder me steevast voor dat ze daar in de oorlog heel gelukkig mee waren geweest. Maar het is nu geen oorlog meer, riep ik dan vertwijfeld. En die komt ook niet meer, riep ik er in jeugdige overmoed achteraan. De geschiedenis van de afgelopen weken laat iets anders zien. Laten we er in vredesnaam van leren. 

Anneke Beukers