Vrijheid is een geschenk, ermee omgaan een verantwoordelijkheid

De afgelopen weken hebben we een prachtige rondreis gemaakt door Noorwegen. Rijden door het Noorse landschap is als een aflevering van Rail Away, maar dan wel één die twee weken duurt. Je rijdt er van het ene mooie plaatje in het andere; van prachtige uitzichten over fjorden en berglandschappen, langs ontelbaar veel watervallen tot aan indrukwekkende gletsjers. Je komt werkelijk ogen tekort. Toegegeven, de weergoden waren ons welgezind. We hebben gezwommen in fjorden, bergmeren en kraakheldere rivieren. Na ons vertrek schijnen deze plekken er iets mistroostiger uitgezien te hebben toen ze gebukt gingen onder storm Floris.

Wat Noorwegen nog mooier maakt, zijn de Noren. Vriendelijke en relaxte mensen, het kost geen enkele moeite om tot leuke gesprekken en ontmoetingen te komen. Noren zijn ook echte heren in het verkeer, de maximumsnelheid is over het algemeen heilig. Je wordt geacht niet harder te rijden omdat dat gevaarlijk kan zijn op de soms verraderlijke wegen, maar ook niet langzamer zodat er geen onnodig oponthoud is. In twee weken Noorwegen zijn we geen wegpiraat tegengekomen, amper van de boot in Kiel werden we door knipperende Duitse bumperklevers naar huis geduwd.

De hoffelijkheid van de Noren was ook op een mooie manier te zien bij de wisseling van de wacht bij het Koninklijk Paleis in Oslo. In Engeland staan de toeschouwers achter hekken of achter een lijn. De King’s Guard is daar vervolgens onophoudelijk aan het schreeuwen om mensen achter deze lijn te houden, terwijl toeschouwers er alles aan doen om deze grens letterlijk te overschrijden. In Oslo is er geen lijn, mensen staan op het plein voor het paleis. Bij het wisselen van de wacht lopen de wachten voor het publiek langs, waardoor het publiek vanzelf een stapje terugneemt. Van uitdaging is vervolgens geen enkele sprake. Vrijheid krijgen door er zelf verantwoordelijkheid voor te nemen. Daar krijg je mooie mensen van. Mensen die nadenken over (de gevolgen van) hun gedrag en rekening kunnen houden met anderen. Het adembenemende landschap mag dan de ansichtkaart van Noorwegen zijn, de Noren zelf zijn het visitekaartje.