Laatste, maar....

De Eurovisie in 1974 was er één voor in de boeken. ABBA won dat jaar de competitie en brak daardoor internationaal door. Ook de toen nog niet Grease-ster Olivia Newton-John was hierbij van de partij; zij vertegenwoordigde Engeland met het lied Long Live Love. Nederland deed het dit jaar ook niet slecht. Het nummer I See a Star van Mouth & MacNeal haalde een respectabele derde plek. Toch was misschien het meest invloedrijke nummer niet bovenaan in de ranglijst te vinden. Met slechts drie behaalde punten werd het gedeeld laatste. E Depois Do Adeus, of in het Nederlands Na het afscheid, heeft geen politieke tekst. Toch leidde het nummer drie weken na het Eurovisie Songfestival het einde van jarenlang dictatorschap in Portugal in. 

Op 24 april 1974 om 22.55 uur klonk Paulo de Carvalho met zijn liefdesverdriet op een kleine radiozender in de hoofdstad Lissabon. Later werd een ander lied, namelijk Grândola, Vila Morena, ook via de landelijke radio uitgezonden. Hierdoor wisten opstandige officieren en soldaten dat het tijd was om hun plek in te nemen en de macht te grijpen. Niet slecht voor een laatste plaats, alle Nederlandse acts onderaan de klassering zie ik namelijk nog niet zo snel een revolutie starten. 

Blijkbaar hoeft de winnaar niet altijd bovenaan te eindigen. Een eerste plek zegt dus niet altijd alles. ABBA won en stond dankzij het Eurovisie Songfestival in de startblokken voor een internationale carrière, terwijl de Portugese inzending het startschot voor een revolutie bleek. Dat is achteraf misschien toch een stukje meer waard dan de overwinning. 

Jade