Tussen het zwembad en de landingsbaan

Ik lig aan het zwembad op Rhodos. De zon schijnt en het strand is mooi dichtbij. Alleen om de paar minuten komt er weer een vliegtuig over, we zitten vlakbij de landingsbaan. Na een tijdje ga je tellen. Voor je gevoel landt er elke vijf minuten wel één. Het is wel mooi om te zien. 

Het is een bijzonder gezicht. Al die mensen die, net als ik, een weekje zon opzoeken. Even weg uit de drukte van werk, studie of school, maar het zet je ook aan het denken. Want iedere landing betekent weer honderden mensen die de wereld overvliegen. En ik ben er zelf één van. 

Dat maakt het soms ingewikkeld: we vinden duurzaamheid belangrijk, we willen zuinig omgaan met de aarde en haar doorgeven aan de volgende generatie. Tegelijk genieten we ook van de vrijheid om nieuwe plekken te ontdekken. Blijkbaar kunnen die twee prima naast elkaar bestaan.

Misschien zit daar ook wel de uitdaging. We moeten ook eerlijk zijn over de keuzes die we maken. Het heeft weinig zin om met een wijzende vinger naar anderen te kijken, terwijl je zelf ook in dat vliegtuig bent gestapt. Verantwoordelijkheid begint vaak dichter bij huis dan je zelf denkt. 

Dat betekent niet dat we niets hoeven te veranderen. Integendeel. Juist door bewuster om te gaan met de keuzes die we maken, door slimmer te reizen en te investeren in innovatie, kunnen we stappen zetten zonder elkaar voortdurend in kampen te verdelen. Grote veranderingen ontstaan meestal niet door één perfecte keuze, maar door veel mensen die steeds iets betere keuzes maken. 

Over een paar dagen vlieg ik weer terug naar Nederland. Als deze column online komt, ben ik waarschijnlijk alweer thuis. Misschien kijk ik in het vliegtuig weer uit het raampje naar de vliegtuigen die af en aan vliegen. Genieten van wat de wereld te bieden heeft en er tegelijk zorgvuldig mee omgaan, hoeven elkaar niet uit te sluiten.

Noah