Meneer Boycott

Bangaranga, Bangaranga klonk het door Wenen. Het nummer won het Eurovisiesongfestival dat Nederland dit jaar boycotte. Ik boycot, hij boycot, wij boycotten. Het werkwoord rolt zo makkelijk van de tong dat je vergeet dat iemand het ooit voor het eerst uitsprak. Dit gebeurde nog niet eens zo lang geleden, ongeveer 150 jaar geleden werd meneer Boycott geboycot.

Charles Boycott verhuurde namens zijn baas in de toenmalige Engelse kolonie Ierland een stuk grond aan boeren. De Land League, een organisatie die in de jaren 1880 opkwam voor arme boeren, vond de huurprijzen niet eerlijk en eiste dat die omlaag gingen. 

Charles Boycott gaf hier geen gehoor aan, waardoor hij financieel en sociaal werd geïsoleerd. Hij keerde met zijn staart tussen zijn benen terug naar Engeland. Boycott stierf daar in 1897. Zijn naam niet. Nu staat zijn achternaam in woordenboeken: boycotten, het uitsluiten van een persoon, land of product om een standpunt duidelijk te maken. De term wordt zo veel gebruikt dat je zelfs zou kunnen zeggen dat het een containerbegrip is geworden. Dit betekent niet dat er geen succesvolle boycotten zijn geweest. Nadat Rosa Parks in 1955 haar busplek weigerde af te staan aan een witte man werd ze gearresteerd, wat leidde tot een boycot van 381 dagen waarbij de zwarte gemeenschap de bussen links liet liggen. De boycot zette de politiek onder druk. Niet veel later werd bussegregatie officieel verboden. Recenter daalde de verkoop van Tesla, dit vanwege een boycot op het merk van de controversiële eigenaar Elon Musk.

Misschien wordt het vandaag de dag te vaak gebruikt, maar het mooie aan boycotten blijft dat het een manier van demonstreren is zonder geweld, zonder het vragen van geld. Soms is wegblijven het sterkste statement.

Jade