Ik speel de bas

Als ik het goed uitreken nu al zo’n 40 jaar. Maar hoe wordt een basgitaarspeler eigenlijk geboren? Nou, ik kan u vertellen: meestal uit nood. Er is geen puber die op een dag thuiskomt en uitroept: ik word bassist! Gitarist, dat was het hoogst denkbare. Zij waren cool, gitaar laag op de heup, scheurend geluid en de blouse een knoopje te ver open. Dat wilde ik ook. Het voordeel van de gitaar is dat je na een dag hard werken al een liedje kunt spelen. Op een bas niet. Ik kon een gitaar lenen; een vrijwel onbespeelbaar exemplaar. Na een half jaar kreeg ik mijn eigen, een Spaanse. Het was een begin.

Met mijn kameraden werd er heel wat af gepiemeld. Tot wanhoop van onze ouders: “Speel nou eens gewoon een leuk liedje!” Totdat we op een dag uitgepiemeld waren en we EEN BAND zouden vormen. 

Er was een zanger, een drummer en drie gitaristen. Geen bassist. En een band zonder bassist is als Adriaan zonder, eh.. Bassie, incompleet. “Jij wordt bassist.” Iedereen keek naar mij. Okay? En zie daar, het DNA van de bassist: conflictmijdend, relaxed, dienend, op de achtergrond, stil. Ik kocht een bas, de hals zo recht als de rug van Quasimodo. Een oude lampenradio werd versterker. “Cultuur is leuk, maar het moet wel betaalbaar blijven,” aldus mijn vader. Op een ouwe pick-up studeerde ik mijn baslijntjes in. En na ruim 40 jaar weet ik nog steeds meer niet dan wel. Maar in de loop van de jaren heb ik wel het volgende ontdekt: je weet pas welk akkoord er wordt gespeeld als de bas zijn toon neerlegt, en: een gitaar hoor je maar een bas voel je! Tot zover het medelijden met de bassist.

Het seizoen is weer los! De agenda vult zich. Op 15 maart heb ik met de mannen van Short Notice een bijzonder optreden in de Boerderij in Baalder. We komen daar al jaren. Het optreden staat in het teken van herinneringen. Aan Bert Stoeten, de markante beheerder die ons te vroeg ontvallen is. En mijn persoonlijke herinnering aan Rudy Englebert, die jarenlang mijn favoriete bassist van Herman Brood was en inmiddels ook is overleden. Die avond mag ik op zijn basgitaar spelen…

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.