Goedgelovig geflest

Als kerken proberen we mensen – of ze lid zijn of niet, iedereen verdient hulp! – bij te staan. Dat gebeurt uiteraard zonder dat het in het nieuws komt: als je hulp nodig hebt, ben je kwetsbaar en dat hoeft niemand te weten. Soms zoeken mensen contact met de diaconie, de maatschappelijke poot van de kerk, soms rechtstreeks met voorgangers. Vaak gaat dat goed én zijn mensen écht geholpen. Heel soms gaat het fout.

Op een maandagavond laat word ik gebeld door een vrouw. Ze woont in Hardenberg aan de Voorstraat, zegt ze. Ze heeft een ernstige diabetische aanval gehad en moest daarvoor naar het ziekenhuis in Almelo. Nu kan ze haar medicijnen niet betalen. Kan ik helpen? Ik vraag of ik de apotheker kan spreken en die zegt dat het verhaal klopt. Ik maak geld over met de afspraak haar woensdagavond te zien, ze wil graag hulp.

Die woensdagmiddag belt ze dat het allemaal nog erger is: eierstokkanker, heel verdrietig. Maar helaas geen geld voor de taxi. Ik help haar opnieuw. Weer telefoon: taxichauffeur wil geld zien voor meenemen van de scootmobiel. Ik spreek met de taxichauffeur en maak geld over. Dom? Tsja, maar ze zegt dat we elkaar straks ontmoeten. 

Als ik het gesprek laat zakken merk ik dat de stem van de taxichauffeur erg lijkt op die van de apotheker. Als ze weer belt om geld zeg ik dat ik haar eerst wil zien voordat ik geld overmaak. Dat is het laatste contact.

Dus bel ik de wijkagent en die zegt: er zijn veel meldingen van dit nummer en deze mevrouw. Als dominee kun je dus goedgelovig geflest worden. 

Natuurlijk ben ik boos. Beetje op mezelf (stom!), meer op deze vrouw. Maar wat overheerst is “wat triest dat je zo aan je geld wilt komen! Wat is er écht mis?” Wat overeind blijft: als er écht wat is, bel gerust!

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.