Handdoekje leggen

Het is nog vroeg: kwart voor zeven ’s morgens en dát in vakantietijd. Er staat een rij mensen bij het hek voor het zwembad. Niet om te zwemmen, maar ze azen op de ligbedden. De handdoeken van de hele familie onder de armen zodat iedereen er eentje heeft. Als om zeven uur het hek open gaat ontstaat er een run op de bedjes. Op Youtube kun je filmpjes hiervan zien. Ik vind het typisch iets van deze tijd: als IK maar plek heb en waar mijn handdoek ligt dat is MIJN plek. Lekker egoïstisch: terug naar de kamer, daarna in het zwembad en dan heel even pauze op een ligbed, want je moet wel comfortabel kunnen zitten. 

Afgelopen weekend zag ik een oplossing voor het ‘Handdoekje leggen.’ Mijn man en ik waren samen in een welnesscentrum. Met alles erop en eraan: verschillende sauna’s, zwembaden, een Tibetaanse grot en een Yurt waar je kon mediteren. De bijbehorende Conimexmuziekjes en panfluiten kregen we er ook bij cadeau. Ik werd er bijna ‘spiruweel’ van, zoals ze dat noemen in de serie ‘B&B vol liefde.’ Het was lekker weer, dus ik ging heel ZEN op een handdoekloos ligbedje in een tuin liggen. Je zou verwachten dat bezoekers van een welness geciviliseerde, vredelievende en liefdevolle mensen zijn. Niets is minder waar: bijna alle ligbedden lagen vol met handdoeken en tassen. Ook hier bleven deze bedjes urenlang leeg. In mijn ooghoek zag ik een medewerkster met een rood aangelopen gezicht als een razende de persoonlijke spullen en handdoeken opvouwen en op het gras leggen. Ze legde er een kaartje bij. Zo, ligbedjes weer leeg en gelijk werden ze weer ingenomen door andere bezoekers. Nippend aan mijn verse muntthee zag ik even later de eigenaars van de spullen aan komen stormen. Eerst keken ze nog om zich heen of ze zich misschien hadden vergist, maar al snel hoorde ik de man op z’n Amsterdams roepen: “Sonja, onze spullen leggen hier gewoon op het gras, wie heb dat daar neergepleurd?” Ze wilden bijna de mensen te lijf gaan die op ‘hun’ bedje lagen, maar die gaven aan dat de bedjes leeg waren toen ze aankwamen. De vrouw zag het kaartje en las het hardop voor: “De ligbedden moeten voor iedereen toegankelijk zijn en het is niet de bedoeling dat ze bezet gehouden worden door er persoonlijke spullen op te leggen bij afwezigheid.” De man mompelde nog iets van: “Zure visgleuven hier, belachelijk!” Samen dropen ze af: op zoek naar een leeg bedje. Een topoplossing wat mij betreft. Alleen al om ernaar te kijken. Tevreden ging ik op weg naar het zoutwaterbad: mét mijn handdoek onder mijn arm...

Karin van Dijk