Domme ikke

Bert vertelde u de vorige keer hoe hij in Amerika van zijn travellercheques, tickets en geld werd afgeholpen. Voor dat soort ellende had ik (bijna) geen hulp nodig. Als Nederlandse Amerikaan leek het mij goed na mijn VWO-examen in 1980 een poosje in Amerika door te brengen. Een broer ging mee. Eens kijken of het presidentschap daar mij wat leek. Mwah…

Het was een heerlijke tijd, zeker nadat ik me van een rijbewijs had voorzien. Ik wilde een echt US-drivers license. Aan de balie: ik wil m’n rijbewijs halen. Antwoord: Wanneer? Ik: Nu. Dat kan, zei de dame achter het glas. Ze reikte me een formulier met vragen aan en vroeg: heb je een pen? Had ik. Ga daar maar even zitten. Ik vulde de examenvragen in en nam deze horde met glans, want op papier kan ik dingen héél goed. Je moet ook afrijden, sprak de dame. Ik: Ja. Zij: heb je een auto bij je? Ik: Ja. Loop maar even naar achteren, zei ze.

Haar collega wachtte me op, stapte bij me in: zei: achteruit. Ik achteruit. Linksaf, klonk het. Ik links af. Deze opdracht herhaalde zich drie keer, gevolgd door het verrichten van de bijzondere instructie: Park. Ik parkte. En dat was dat. De uitdrukking ‘een blokje om’, is me nooit weer zo dierbaar geweest.

Voorzien van een Amerikaanse slee, begaf ik me de week daarop naar een meer om te waterskiën. Dat ging beter dan ik had verwacht, al beweerde mijn broer dat ik geen gezicht was (mijn broer heeft één oog).

Op de terugweg van ons ski-avontuur, hoorde ik een vreemd ritmisch tikken aan de auto. Ik verminderde snelheid en het tikken werd trager. Trok ik op, dan nam de frequentie acuut toe. Na enkele experimenten in deze sfeer besloot ik te checken wat er mis was. Dat was duidelijk: op het dak van de Buick lag mijn opengeklapte portemonnee, met mijn travelcheques, mijn paspoort, mijn ticket en, gelukkig, zo’n anderhalf ons aan Amerikaans kleingeld. Zo werd ik in de VS zélf bijna de dief van mijn eigen geld.

Adrian Verbree