Reclame

Een liedje schrijven of in een bandje zitten, dat kan ik wel. Om die vervolgens effectief aan de man te brengen, te ‘vermarkten’ zoals dat met een duur woord heet, dat is weer een heel ander verhaal. In vroeger dagen ging ik met een poster, een cassettebandje en een ballon langs kroegen om voor ons bandje in Stadskanaal optredens binnen te harken. Gemiddelde dagopbrengst: twee vage toezeggingen. Tegenwoordig hebben we internet en een veel groter bereik maar de wederkerigheid is stukken minder.

Dat moet toch effectiever kunnen, dachten wij! Wij was de band Rascal Rudy waar ik in de jaren ’90 in speelde. Wij hadden net T-shirts laten drukken van ons bandje én wij gingen naar een concert van de Black Crowes in Paradiso in Amsterdam. ‘A chain of events’ die wel eens kansen zou kunnen bieden. Een scenario werd bedacht: we zouden een T-shirt met ons logo mee naar binnen smokkelen en op een geschikt moment naar zanger Chris Robinson gooien. Het shirt zou op het podium fladderen. Chris zou verbaasd en blij kijken en het shirt aantrekken. Wat een reclame voor ons bandje! Zoals u wel kunt raden, liep het iets anders.

Wij tuften naar Amsterdam, betraden zonder problemen Paradiso en wachten geduldig op het moment suprême. Het duurde niet lang voor de sfeer er lekker inzat. Ja, nu, knikten wij naar Niels. Die haalde het shirt uit zijn broeksband en gooide het met kracht naar het podium. Opeens ging alles in slow motion. Het shirt, dat Niels voor het gemak in elkaar had gepropt, fladderde niet uit elkaar maar behield zijn vorm door geabsorbeerd zweet en bier. Niels had gemikt op het hoofd van de zanger en het werd een voltreffer. Het zwarte projectiel sloeg met kracht tegen de achterkant van de microfoon die vervolgens braaf tegen de voortanden van de zanger sloeg. Een reeks van emoties gleed over zijn gezicht: verbijstering, pijn en woede. Hij greep ons shirt en smeet het gramietig terug in het publiek waar het roemloos werd vertrapt onder de voeten van het enthousiaste publiek.

Die nacht liepen wij zwijgend door een verlaten Amsterdam terug naar de auto. Niemand had wat te koop.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.