Heimwee naar de Koning

Nog een paar weken dan mogen we naar de stembus net als in november 2023. Zo kort zat het kabinet dus. In mijn ogen waren het vier partijen die in een kabinet belandden, maar nooit samen regeerden. Ieder ging voor z’n eigen ding: PVV had als thema asiel, BBB de stikstof, VVD de financiën en NSC de bestaanszekerheid (van het land of van zichzelf? De partij verdwijnt zo snel als ze kwam). Als je elkaar slecht vertrouwt en elkaar dus weinig gunt, dan loop je het risico dat je snel uit elkaar valt. Zeker als één van de partijen vindt dat ze niet snel genoeg haar zin krijgt op haar thema.

Nu kun je met de vinger wijzen naar de politiek. Maar misschien is het wel zo, dat de Tweede kamer niet voor niets “volksvertegenwoordiging” heet en we in ons land zó individualistisch zijn dat als ons belang niet voldoende wordt gediend we boos worden en afhaken zonder dat we (willen) zien dat er ook andere kanten en andere belangen zijn. Het leven is niet maakbaar.

Jan de Koning groeit op als burgemeesterszoon (ARP) in Hasselt. In WO2 zit Jan in het verzet, daarna gaat hij naar Nieuw Guinea, net als zijn broer. Die overlijdt daar. Een oorlog, nog een oorlog, een broer verliezen: diepe ervaringen waarbij je merkt dat je het leven niet altijd kunt krijgen zoals je het hebben wilt. Jan gaat de politiek in, in het CDA, in de jaren 80.

 Zijn motto wordt door ervaring wijs geworden: “als het niet kan, zoals het moet, moet het zoals het kan”. Het is de titel van zijn biografie. Hij heeft nog een motto: “ik probeer mensen over en weer te stimuleren nét een stap extra te laten zetten richting de ander. Zo kom je dichterbij elkaar.” Hij was een enorme verbinder. Jarenlang vond ik dat “slappe hap”, weinig principieel. Nu denk ik: ik verlang naar een Jan de Koning in ons land.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.