Mariënberg keldert naar vijfde klasse

(Door Mariënberg verslaggever Alfred Dorgelo) 

Op het hoofdveld van Sempre Avanti ging Mariënberg vooral de eerste helft niet echt voorwaarts.
In geen velden of wegen leek de ploeg van trainert Wouter Tabbers op de ploeg van vorige week die met groots gemak en vooral met flink wat inzet 5e klasser Tubanters opzij zette.
Het bracht nieuw elan en vooral hoop bij de trouwe roodzwarte supporters, achteraf bleek die hoop toch (weer) uitgestelde teleurstelling te zijn. Jammer, ontzettend jammer!

Mariënberg bestempelde zichzelf als eendagsvlinder. Het begon te tam, te afwachtend aan het duel tegen eveneens vierdeklasser AVC Heracles. Het leek wel of Job Wolters, toch aanvallend één van de grootste troeven, als verkapte rechtsback werd gepostioneerd. De discussies in de rust waren derhalve niet van de lucht! Tevens vielen de eerste drie goals van AVC te makkelijk, te eenvoudig. Er werd weinig tot bijna geen strobreed in de weg gelegd.

Ach ja, na afloop en na zo’n verloren zure pot weet iedereen zijn mond of haar vingers in het azijn te dopen. Maar de conclusie kun je wel trekken na 2 x 45 minuten, het had anders gekund!
Tja, maar daar koop je tegenwoordig bij Sietse geen brood meer voor…
Het pleit is beslecht, het doek is gevallen, wij kelderen af naar het laatste amateurniveau op de zaterdag. Het is niet anders.

Eerbetoon

Maar nogmaals, meer dan voetbal. Gezondheid is veel belangrijker.
Voor de aftrap werd er namelijk een indrukwekkende minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Ard Maat. Oud voetballer van het eerste, Ard, overleefd afgelopen vrijdag op pas 56-jarige leeftijd aan de gevolgen van die ontiggelijke klotenziekte. Een hard gelag!
Die nederlaag kwam eerlijk gezegd nog stukken harder aan dan die onnodige van afgelopen zaterdag.

Achteraf is mooi wonen! Achteraf stonden de beste stuurlui weer aan de wal!
Maar ze hadden een punt. Wij hadden net zo moeten beginnen als vorige week, kop d’r veur!
Vorige week speelden wij onze beste wedstrijd van het seizoen, de finale van de nacompetitie was er weer zo’n eentje van dertien in een dozijn!
Het relaas van (helaas) wederom een verloren seizoen, het kostte ons nou wel de kop en degradatie naar de vijfde klasse. Uithuilen en opnieuw beginnen is het beste devies! Verder kun je overal op slakken zout gaan leggen. Ik heb daar vandaag geen zin aan. Nooit reageren in emotie, daar zat ik sowieso al niet hoog in, want het is niet anders!
Wie het duel heeft gezien weet genoeg.

Na de aansluitingstreffer van Job in de 56e minuut leek het kwartje even de goede kant op te vallen.
Ineens konden wij wel weer gaan als de brandweer. Werd het vijandelijke doel bestookt met de ene na de ander aanval en begon de Heraclieden al opzichtig tijd te rekken. Maar twee, drie dotten van kansen werden niet verzilverd, ook zo’n euvel van het huidige seizoen. Teveel kansen nodig om tot enkele goals te komen. Ook lag de jonge maar lange keeper van de Almeloërs verder geluk voor het roodzwarte hart in de weg.
Desondanks was het wachten op de bevrijdende 2-2 gelijkmaker, die hing echt in de lucht!
Maar de goal viel (wederom) aan de andere kant. Een simpele uitval werd niet adequaat verdedigd en zo kon de aanvaller prinsheerlijk de 1-3 binnen tikken.
Niet veel later lokte AVC Heracles slim een penalty uit, wij trapten er met beide ogen in!
1-4.

De wedstrijd was een kwartier voor tijd gespeeld. We probeerden het nog wel maar het geloof ebde met de minuut verder weg. De 1-5 was slechts voor de statistieken. Een verloren seizoen kreeg zo een passend slot, al lag de sleutel er wel voor de ontsnapping.
Verliezers hebben alleen maar excuses, winnaars een plan! Of iets van die strekking.
Hoop sterft as leste hè.
We bedanken voetbalvereniging Voorwaarts nog voor de perfecte organisatie, daar lag het zeker niet aan. Alle ingedriënten waren aanwezig voor een prachtig mooie dag.
Maar vergat Mariënberg vooral in het eerste bedrijf om zelf die handschoen op te pakken.