
Opgesodemieterd!
wo 7 augustus 2024 HardenbergNog altijd als het zomervakantie wordt, denk ik terug aan de tijd dat ik op een camping in Drenthe recreatiemedewerker was, inmiddels zo’n 30 jaar terug. Vijf jaar lang ben ik daar werkzaam geweest, parallel aan mijn PABO-studie, om ervaring op te doen als docent. Onder de kinderen – we praten hier over kinderen in de basisschoolleeftijd – hadden wij van het recré-team een soort van heldenstatus, vleiend aan de ene kant, levensgevaarlijk aan de andere kant. Probeer maar eens een dozijn enthousiaste kinderen van je af te houden in het zwembad; dat is vechten voor je leven.
Als medewerker ben je visitekaartje van een camping, als recré-team ben je hét visitekaartje. Zeven dagen in de week, 24 uur per dag. Slechts een paar plekken op het kampeerterrein waren uitsluitend toegankelijk voor medewerkers en streng verboden voor gasten, waaronder onze slaapvertrekken. Wij waren dan ook onaangenaam verrast toen er op een vroege zaterdagmorgen op de deur van onze slaapzaal werd geklopt. Dekbedden werden teruggeslagen, hoofden uit kussens getild en salvo’s op de deur gericht: “Privé! Wegwezen hier! Opzouten! Alleen personeel!”. De deur ging zachtjes weer dicht.
Binnen vijf minuten stond een withete campingeigenaar aan ons bed. Wat was het geval? Een gezin met een zoontje van acht vertrok die dag weer naar huis. Zo vroeg dat er nog geen recreatiemedewerkers op de been waren. Voor vertrek wilden ze persé het recré-team bedanken voor een prachtige vakantie. Uiteindelijk hadden ze het kereltje naar de slaapzaal gestuurd waar hij dus ontvangen werd met een scheldkanonnade. Het menneke zat samen met zijn vader en moeder op de receptie. Ontroostbaar.
Als teamleider mocht ik het oplossen. Ik met lood in de schoenen naar de receptie. De zoon zat vastgeklemd aan zijn moeder. Zijn rode gezichtje vol tranen en snot. Ik kwam met duizend excuses, maar de bewonderende blikken waren weg en keerden niet terug. Als klap op de vuurpijl kregen we ook nog een taart. Ze stonden erop.
Die ochtend dronken we zwijgend onze koffie. Met gebak. Maar het smaakte niet.








