Geld brengen voor een dokter en een waterput. Naar Uganda.

Op 6 oktober kwam de Casper Diemerschool in Bergentheim in actie voor stichting Otuke. De kinderen deden mee aan een sponsorloop waarbij aan het eind van de dag het prachtige bedrag van ruim 5400 euro op de teller verscheen. Inmiddels was het bedrag nóg verder opgelopen tot ver boven de 6.000 euro.

“Na een lange tijd van voorbereiden was het dan eindelijk zover. Op 11 oktober werden we, Aletta Visser en Hermien Bolks, moeders van twee leerlingen, in alle vroegte uitgezwaaid door familie en kwamen we rond middernacht voor de stichting Otuke aan in Entebbe én in de Afrikaanse cultuur. Heel even slapen, acclimatiseren en weer verder doorreizen tot we in Lira aankwamen. Vanaf daar gingen we alle dagen met de bus naar Abia, het gebied waar we de spaargroepen zullen ontmoeten en aan het werk zullen gaan. Het doel van de stichting was immers ook het opzetten van spaargroepen die bestaan uit 30 mannen en vrouwen, allemaal oorlogsslachtoffers.”

Welkom en aan het werk

“We maakten kennis met het land én met het lokale team van Stichting Otuke, met een heel warm welkom! Onder hen ook de man die we met het cadeau van de Casper Diemerschool mochten verrassen: dokter Opio.

Maar eerst gingen we er aan het werk. Met koffers vol medische spullen op het dak van onze bus vertrokken we ’s morgens voor de medical outreach naar Abia, ongeveer een uurtje rijden vanaf het hotel. Alleen dat rijden in Uganda is al een belevenis! De wegen zijn niet zoals we hier gewend zijn en overal lopen mensen en dieren. Ook worden we aan alle kanten ingehaald door boda boda’s (brommers) die hier in grote getale zijn. En wat vervoeren zij veel! We zien complete families, stoelen, dieren en marktgoederen op een boda boda, heel bijzonder…

Als we aankomen in Abia zien we dat er al veel mensen van spaargroepen staan te wachten voor de medical outreach. Zeg maar voor medisch gemeenschapswerk op het gebied van de gezondheidszorg, sociaal werk voor allerlei problemen dus.

Dat maakt indruk. Zieke mensen komen van heinde en ver gelopen (soms zelfs wel 10 km) voor een kans op medische zorg. Tijdens de medical outreach wordt er samen gewerkt met dokter Opio. En wat worden er veel mensen gezien deze dagen! Er zijn veel zieken mensen en kinderen met onder andere malaria, infectieziekten, hart- en vaatziekten en uitdrogingsverschijnselen. Ze krijgen waar nodig een infuus en gratis medicijnen (mogelijk door alle donaties!!) Toch is het leed hier zo groot dat het onmogelijk is om iedereen te zien en te helpen en dat voelt wrang. Op de terugweg in de bus naar het hotel praten we er met elkaar over na.

Op zaterdag gaan we mee met een team die een huisje in aanbouw schilderen. De weg naar het huisje toe is onbegaanbaar voor auto’s dus daar gaan we… achterop de boda boda. Bij aankomst worden we heel hartelijk ontvangen door Mildred, een vrouw van 69 jaar die verschrikkelijk veel ellende beleefd heeft. Het huisje dat dankzij donaties aan Stichting Otuke mogelijk is gemaakt wordt prachtig! Op zondag wordt het haar officieel geschonken, wat is ze blij!

De grote watertank

Op zaterdagavond gaat de groep met dokter Opio mee naar zijn ziekenhuisje voor een rondleiding. Wat hij niet weet is dat hij zo de verrassing van zijn leven gaat krijgen en wat is dat leuk! Als we aankomen staat daar de immens grote watertank die de kinderen van de Casper Diemerschool bij elkaar hebben gelopen, wat een bijzonder en emotioneel moment! De dokter is ongelofelijk blij verrast en barst in zingen uit! Hermien overhandigd hem ook nog de tekeningen die door de kinderen van de basisschool zijn gemaakt, er zitten zelfs boodschappen bij in het Engels, dit maakt de vreugde helemaal compleet en je voelt de verbinding tussen deze twee totaal verschillende werelden. Als we daarna toch nog de rondleiding door zijn ziekenhuisje krijgen beseffen we hoe waardevol het door de kinderen gerealiseerde cadeau is.

Nog veel meer activiteiten….

Op zondag zijn we te gast in een lokale kerkdienst, ook hier kijken we onze ogen weer uit! Na de dienst gaan we naar het Memorial in Abia voor een officiële herdenking. Het is niet zo goed onder woorden te brengen hoe indrukwekkend dat was. We staan allemaal klaar met onze roos om bij het monument te leggen en de oorlogsslachtoffers te herdenken. Het is onvoorstelbaar wat zich hier heeft afgespeeld. De mensen van de spaargroepen zingen het Ugandese volkslied en wij zingen aansluitend het Wilhelmus. Dan wordt de Nederlandse vlag overgedragen.

Op maandag zijn we aanwezig bij de start van een zeep-project. De deelnemers van de spaargroepen krijgen een cursus zeep maken. Op dinsdag kregen we een voorstelling waarin de mensen uit de spaargroepen naspelen wat hen tijdens de oorlog is overkomen, dat komt wel binnen!

Aansluitend mogen we op Home visit en draaien we een paar uurtjes mee in het leven van een gezin in Abia. Dat hebben we geweten! Veel werk!

De vrouw van het gezin draait inmiddels twee jaar mee in een spaargroep en het gaat hen goed. Dat zien we ook met eigen ogen.

Onze laatste dag in Abia sluiten we af met een sportdag. Het voelt een beetje als Koningsdag, iedereen is blij en uitgelaten en wat zijn de mensen fanatiek tijdens de oer Hollandse spelletjes. Het lijkt misschien een beetje gek om een sportdag te houden in een gebied dat is geteisterd door oorlog en waar nog zoveel armoede heerst. Maar als je bedenkt dat op het terrein waar verschrikkelijke dingen zijn gebeurd nu weer hartstochtelijk wordt gelachen kun je niet anders dan dat gevoel van blijdschap omarmen. Voor ons allemaal een mooie afsluiter van onze tijd in Abia.
Nu we het met eigen ogen hebben gezien en mee mochten werken, heeft de Stichting nóg meer een plekje in ons hart gekregen. We zullen ook zeker doorgaan met het inzamelen van geld zodat het werk kan blijven doorgaan. De werkwijze van de stichting verandert echt levens! Mensen worden door de werkwijze zelfredzaam en dat maakt verschil.”