Truckersdag

De meeste mensen in het verspreidingsgebied van de Toren kennen dit fenomeen. In ieder geval hebben we het gehoord, elk jaar op een zaterdag in september reed er een enorme stoet van maximaal 80 vrachtwagens door deze regio. Een geweldig evenement voor mensen met een verstandelijke beperking uit deze regio. De claxons, vaak door de truckers zelf voorzien van de meest bijzonder brullende hoorns maakten overuren. De twee routes, ’s morgens en ’s middags ontregelden het verkeer, op bijna alle kruispunten stonden zwaaiende mensen. Zowel voor deelnemers als chauffeurs een hoogtepunt van het jaar. De chauffeur reed trots met zijn extra opgepoetste truck en de deelnemer had een even mooie troon op de bijrijdersstoel. Meestal zat op het bed achter de stoelen een begeleider. Best handig om mee te hebben, want het was me toch een partij spannend voor de deelnemers.

Totdat vorig jaar elders in het land bij eenzelfde rit een begeleidster van een bed gleed en met haar hoofd op het dashboard belandde. Hier heeft een letselschadeadvocaat een zaak van gemaakt en nu hebben de verzekeraars hun voorwaarden zo aangepast dat meerdere organisaties in het land dit feest niet meer kunnen organiseren. Het risico is domweg te groot. Wetende dat de schade voor het slachtoffer erg meeviel maar dat organisaties zich bewust zijn geworden van mogelijke risico’s is weer een prachtig evenement om zeep geholpen. Bang voor de zoveelste zaak in een claimcultuur die we aan het ontwikkelen zijn. We regelen ons hele land dicht, de verzekeraars hebben zoveel zeggenschap door polisvoorwaarden dat bijna niemand meer iets durft te ondernemen. Daar zijn in dit geval heel veel goedwillende mensen de dupe van. In Hardenberg meer dan 200 mensen met een beperking, leg maar eens uit dat het niet meer kan omdat een mevrouw hoofdpijn heeft gekregen door dit feest. Maar ook voor de 80 chauffeurs, de enthousiaste vrijwilligers en alle mensen die graag toekijken is dit een domper. Ik snap de stichting in Hardenberg heel goed dat ze dit niet aandurven. Daarentegen vind ik het onbestaanbaar dat onze verzekeraars zulke absurde eisen gaan stellen dat een evenement van onbetaalbare waarde qua geluk niet meer georganiseerd kan worden. Opnieuw een staaltje waarin de maatschappij laat merken dat de financiële waarde het wint van de menselijke waarde.

Henk Leemhuis