Uit de Natuur: de Steltkluut

In 2022 belicht ‘Uit de Natuur’ viermaal een dier of plant uit het Vecht- of Reestdal, in samenwerking met Natuur in Hardenberg en De Koppel. In oktober is de kijker gericht op de steltkluut.

De steltkluut
In Nederland komen veel verschillende steltlopers voor, waarvan de meeste ook goed te herkennen zijn aan hun lange poten. De kluut is zo’n vogel en veel mensen zullen deze, zeker langs de kust, weleens gezien hebben. Echter is er ook nog een zeldzamer “neefje” van de kluut, die nog langere poten heeft.

De steltkluut doet zijn naam eer aan met enorm lange roze poten, die ongeveer de helft van de totale lengte van de vogel bedragen. Het verenkleed is net als bij de “gewone” kluut zwart-wit, maar de stelkluut heeft doorgaans minder zwart op de kop en ze hebben ook volledig zwarte vleugels. Steltkluten komen op veel plekken op aarde voor.

De ondersoort die in Europa broedt, zit in de winter vooral in Midden-Afrika en van daaruit trekken ze in het vroege voorjaar richting het noorden. De meeste steltkluten broeden langs de Middellandse Zee. Zeker in jaren met een droog voorjaar trekken relatief veel steltkluten nog verder door naar het noorden en bereiken dan in Nederland de noordelijke verspreidingsgrens. Ze broeden dan vooral in het Deltagebied, maar duiken de laatste jaren ook steeds vaker op in het binnenland.

Vanaf eind maart kun je de steltkluut tegenkomen en doorgaans beginnen ze in Nederland pas in mei met broeden. Door hun lange poten en lange snavel kunnen ze foerageren in iets dieper water dan veel andere vogels. Ze eten vooral kleine visjes, waterinsecten en slakjes. De jongen kunnen bijna direct uit het ei zelfstandig lopen. Daarbij moeten ze ook al zelf op zoek naar voedsel, waarbij de ouders zorgen voor de bescherming tegen roofdieren. In de zomermaanden groeien de jongen flink, maar ze zijn nog wel herkenbaar door hun bruinzwarte verenkleed. In de loop van augustus zijn de meeste stelkluten weer naar het zuiden vertrokken om daar te overwinteren.


Tekst: Jari Kampjes
Foto: Ron Goosselink

Tekst door Jari Kampjes, Foto: Ron Goosselink