“Het is me niet gelukt om me te vervelen”

Pensioen, de langste vakantie van je leven. Alles kan, niets hoeft. Maar beleef je het pensioen als een zalig nietsdoen of ervaar je het als een zwart gat? Voor voormalig docent Riek Leemhuis uit Sibculo is het geen van beide: “Ik heb geprobeerd me te vervelen, maar het is me niet gelukt”.

Riek was basisschooljuf in Westerhaar en daarna in Bergentheim, aan de Koningsbergerschool. In 2006 ging ze met pensioen. “Het grappige was dat ik toen ook werd geïnterviewd voor een krant en de vraag kreeg wat ik nu ging doen. Ik had net gelezen dat veel kinderen een overvolle agenda hadden, met als gevolg dat ze zich nooit meer vervelen, terwijl het juist heel goed is voor kinderen om zich te vervelen. Met een volle agenda is alles al voor je bedacht, maar als kinderen zich vervelen gaan ze zelf iets bedenken dat ze kunnen gaan doen. Zo ontwikkelen ze creativiteit en leren ze zelf initiatief te nemen. Daarom antwoordde ik de journalist ‘ik ga eerst proberen me te vervelen’. Dat is niet gelukt. Mijn man en ik hadden op dat moment al plannen voor een woningruil en dat raakte toen net in een stroomversnelling. Op 1 oktober stopte ik met werken, op 2 oktober zaten we bij de notaris om de woningruil af te ronden. Kort daarna gingen we drie weken naar Frankrijk met vrienden, onder wie de toenmalig voorzitter van de Stichting Klooster Sibculo, Henk Huisman. Samen bezochten we onder meer de kloosters van Citeaux en Fontenay, schitterende kloosters waar ik heel enthousiast over was. Voor Henk was dat natuurlijk een tactisch slim moment om te vragen of een bestuursfunctie bij de Stichting Klooster Sibculo niet iets voor mij was. Zo had ik dus bijna direct na mijn pensioen ook al een bestuursfunctie”.

Vrijwilliger

Hoewel Riek vorig jaar haar bestuursfunctie neerlegde, blijft ze als vrijwilliger betrokken bij de stichting. Onder meer als gastvrouw in het Museum Zichtbaar Verleden en ook blijft ze zich inzetten voor de museumbibliotheek. “In het museum kan ik de bezoekers, mede uit villapark De Vlegge en dus afkomstig uit heel Nederland, vertellen over de rijke geschiedenis en zo Sibculo op de kaart zetten”. Wat dan zeker niet onbesproken blijft is de Moderne Devotie, de kerkelijke en maatschappelijke vernieuwingsbeweging die Geert Groote in de 14e eeuw begon en waartoe ook de stichters van het klooster in Sibculo behoorden. De stichting besteedt regelmatig aandacht aan deze beweging en daarom kende de ChristenUnie in 2018 de stichting de Moderne Devotie Award toe. “Moderne Devotie is echt mijn ‘dingetje’. Maar het tijdvak waarin dat speelde is in zijn totaliteit heel interessant. Hoe meer ik er over lees, hoe meer ik besef hoe belangrijk die tijd was. De middeleeuwen liepen ten einde en gingen over in de Nieuwe Tijd. Het was een tijd waarin heel veel gebeurde: je had de Moderne Devotie, maar ook de ontdekking van Amerika, en de ontwikkeling van de boekdrukkunst. Nu leven we weer in zo’n tijd. Toen was er de boekdrukkunst, met de digitalisering beleven we net zo’n kantelpunt, een grote sprong in de beschikbaarheid van informatie. Tegelijk raak je ook iets kwijt. De boekdrukkunst was een heel goede ontwikkeling, maar ging ten koste van de vertelcultuur en dat deel van het menselijke contact. Nu hebben mobieltjes iets tegenstrijdigs: ze leiden tot veel digitale contacten, maar het persoonlijke contact wordt minder”.

Vanuit het hart

Een andere zinvolle tijdsbesteding vindt Riek in het zingen in het gemengd koor God is mijn Lied. “Ik vind zingen belangrijk. Toen na de pandemie de kerken weer open gingen, maar er nog geen orgel was, had ik iets van ‘dan hoeft voor mij de kerk ook niet’. De katholieke kerk schrapte niet zo lang geleden tientallen liederen van Huub Oosterhuis omdat ze niet helemaal volgens de leer waren. Maar geloven gaat volgens mij niet om de leer. Geloof is geen zaak van het hoofd maar van het hart en zingen doe je vanuit het hart”.

Bucketlist

Vastomlijnde toekomstplannen heeft Riek niet uitgestippeld. “Met pensioen zijn is voor mij ‘kijken wat er op je pad komt’. Vlak na mijn pensionering hadden we nog veel kleine kleinkinderen, waarmee we veel hebben kunnen doen. Dat was hartstikke leuk. Inmiddels zijn ze opgegroeid en druk met school, sport en muziek”. Alle tijd dus om nog een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan? “Ik heb geen bucketlist. Nooit gehad ook, al ben ik wel blij dat we in de afgelopen jaren diverse verre reizen gemaakt hebben. We leven naar wat ons toevalt, en dankzij veel leuke gesprekken vallen me genoeg leuke dingen toe”.