Waar een wil is…

Naast alle ‘The Voice’ geweld in het nieuws van afgelopen week, gebeurde er ook iets leuks. ‘Onze’ Orla was namelijk te zien op nationale televisie. Wie is Orla, zult u zich afvragen? Nou, in 2014 belde een meisje aan bij de voordeur. Of ze mocht komen werken in de gitaarwinkel, vroeg ze? Het was nog een echt jong meisje, klein ook, amper 1.50 groot, en 14 jaar oud. Maar ze had iets bijzonders dat me gelijk aansprak.

Op mijn vraag, ‘waarom zou je bij ons willen werken?’, antwoorde ze zonder aarzeling, ‘ik wil gitaarbouwer worden’, waarop ik stamelde, ‘nou, dan ben je aan het juiste adres’ en kon niet anders dan haar direct aannemen. Orla Strijker heet ze. Later hoorde ik van een leraar aan het Vechtdal college dat hij exact dezelfde ervaring had als ik, een keigoede leraar trouwens, die het vuurtje verder aanwakkerde door samen met haar als leertraject een gitaar te bouwen. 

Hoewel ze bij ons veel heeft geleerd, doen we enkel reparaties, geen gitaarbouw. En dat is nu net zo’n vak dat je niet op elke straathoek kunt leren. Door Orla in contact te brengen met Sergei de Jonge, die een befaamde gitaarbouwschool in Canada heeft kon ze de volgende stap nemen. Orla, familiemens in hart en nieren, nam de sprong in het diepe, verliet met pijn in het hart de familie om in Canada haar droom waar te maken. Nu is ze al weer even terug, en het meisje is een dame geworden. 21 is ze, een prachtige charismatische persoonlijkheid die puur op wilskracht en geloof in eigen kunnen haar droom heeft waargemaakt en in haar eigen werkplaats de meest fantastische akoestische gitaren bouwt.

Tegelijkertijd, een prachtig verhaal over de kracht van positief denken!

Rudi Bults